De bijwerkingen van de chemo zijn minder dan 3 jaar geleden, maar toch komen ze geestelijk veel harder aan. Mijn lief raakt haar veerkracht kwijt. Dat is ook logisch. Drie jaar geleden was er nog een doel, we dachten toen nog dat mijn lief kon genezen, en dat we een lang en gelukkig leven konden krijgen.
Nu weten we beter. We kunnen geen lange-termijnplannen meer maken, er is geen lange termijn meer. De bijwerkingen zijn een feit, het resultaat is een gok. Waar doen we het voor? Ik zie haar lijden, ik zie haar pijn, ik zie haar kotsen, en we weten niet wat we daar voor terug krijgen. Het offer is bekend, de beloning blijft een verrassing. Maar of het een aangename verrassing zal zijn, weten we pas na afloop. Onder die omstandigheden is het verdraaid lastig om nog gemotiveerd te blijven.
