Je kunt er niets aan doen, maar van alles begint in chaotische volgorde door je hoofd te spoken.
Waarom? Hebben we nog niet genoeg voor onze kiezen gehad? Er is natuurlijk geen reden voor, maar toch zoek je er één.
Hoe lang hebben we nog? Kunnen we nog even genieten van het leven? Kunnen we nog op vakantie, en hoe vaak?
Slaat de chemo aan en hebben we nog een jaartje, of slaat de chemo niet aan en is de eindsprint al begonnen.
Hoe gaat dat, wordt het een lange lijdensweg of wordt haar dat bespaard?
De uitvaart, waar en hoe? Marinka mag het natuurlijk regelen, wanneer moeten we die opbellen voor een afspraak?
Wat moet ik zelf in vredesnaam later? Zonder mijn lief, mijn maatje, mijn engel, mijn alles. We hadden nog zoveel plannen, zoveel dingen die we nog wilden doen.
Je kunt er niets aan doen, maar van alles begint in chaotische volgorde door je hoofd te spoken.
