De hele week heb ik me fijn gevoeld. Absurd eigenlijk, dat je je fijn kunt voelen in een ziekenhuis. Toch is het logisch, een ziekenhuis is neutraal terrein, er zijn geen pijnlijke prikkels, je bent er niet omringd door lastige herinneringen, en (bijna) iedereen is er lief. Je kunt er ongestoord ontspannen zonder in een gapend gat te vallen.
Vandaag in de tuin, zit ik nog steeds ontspannen met een boek en een kop koffie te kijken naar de mussen, een duif en een merel die oecomenisch rond het voer scharrelen dat ik heb gestrooid, terwijl een koolmeesje nieuwsgierig vanaf de schutting toekijkt. Jij zou er nog meer van hebben genoten dan ik.
Door die gedachte zit jij opeens tegenover me, voorzien van de guitige blik, klaar voor de babbel. En dan blijft er weer helemaal niets van me over.
