Door die stukjes over Parijs en Normandië ben ik weer in het verleden terecht gekomen. Ook het seizoen werkt daaraan mee, dit was Coby’s favoriete seizoen. Lekker in de tuin werken of in de garagedeur met haar snoet in de zon zitten. Kijken naar de vogeltjes en het groen worden van de bomen. Allerlei herinneringen komen daardoor boven.
In een opwelling ben ik zelfs ons oude weblog coby.nu gaan herlezen. Het weblog zelf is al jaren geleden opgeheven, maar de teksten had ik bewaard. Ik verwachtte eigenlijk dat het lezen een drama zou worden. Dat viel mee, het doet me goed om te lezen hoe dapper en gezellig Coby, ondanks al die ellende bleef.
Net als nu, maar dan veel sterker, was het een rot tijd, maar tegelijkertijd ook een kostbare tijd. Daarom ben ik, als eerbetoon aan mijn lief, die teksten weer aan het plaatsen; op dit blog in de categorie “Coby”. Scroll helemaal omlaag voor het begin. Nog niet alles staat er op; ik ben nog bezig.
