Ik kan er niets aan doen; soms slaan mijn gedachten op hol.
Ik ben nu 57, even oud als mijn moeder toen bij haar kanker in haar buik werd geconstateerd.
Ik lijk op mijn moeder, ik heb zelfs pukkeltjes en vlekjes op plaatsen waar zij die ook had. En kanker is tenslotte erfelijk.
Ik ben bang dat ik net als mijn moeder hieraan dood ga. Niet omdat ik bang ben voor de dood zelf. Dat ben ik niet, ik geloof in een God en een hemel, en daar zie ik mijn moeder weer terug.
Waar ik wel bang voor ben is om mijn Loek in de steek te laten. Wat moet die man zonder mij beginnen? Ik weet zeker dat hij zonder mij een eenzame kluizenaar wordt. En we kennen elkaar nog maar zo kort; we zijn nog niet eens 5 jaar getrouwd.
En als er nog een kleinkind wordt geboren, dan wil ik daarbij zijn. Ik wil dat verse kuikentje vasthouden en zoenen; ik wil er bij zijn als Ernst trouwt. Ik wil Xavier zien opgroeien.
Het is toch niet eerlijk als dat me wordt afgepakt?
Ik ben bang dat ik net als mijn moeder hieraan dood ga. Niet omdat ik bang ben voor de dood zelf. Dat ben ik niet, ik geloof in een God en een hemel, en daar zie ik mijn moeder weer terug.
