Ik heb nog geen kans gezien om te schrijven over mijn gevoel. Daar ben ik te labiel voor; ik balanceer nog steeds op het randje van de afgrond. Aantekeningen heb ik genoeg gemaakt, maar zodra ik ze begin uit te werken, stort ik in.
Daar begin ik een beetje genoeg van te krijgen. Ik vertik het om de rest van mijn leven koorddansend door te brengen; ik wil mijn verdriet niet kwijt (integendeel), maar ik wil naast dat verdriet wel “gewoon”, zonder beperkingen kunnen doen wat er in mij opkomt.
Daarom ga ik beginnen met schrijven over mijn gevoel en mijn leven. Dat zal ongetwijfeld centimeters neerslag in de vorm van tranen veroorzaken, maar misschien helpt me het een stapje verder. En als het een te negatief effect heeft op mijn gemoedstoestand, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.
