Voldoening

Dit is de eerste periode in mijn hele leven dat ik 100% mezelf kan zijn. Dat wil niet zeggen dat ik het ook helemaal bèn, maar ik kàn het. Ik kan het huis smetteloos houden zoals Coby dat graag zag, maar ik zou de hele boel ook zomaar hopeloos kunnen verwaarlozen. 24 Uur per dag kan ik denken wat ik zelf wil, zonder dat iemand mijn gedachtegang plotseling kan onderbreken zoals dat in iedere relatie voortdurend gebeurt. “Zullen we even koffie drinken?” Of “Zullen we vanmiddag even naar Dronten gaan?” “Wat zullen we vanavond eten?” “Heb je gehoord dat…?” Er is niemand met wie ik overleg hoef te plegen, niemand met wie ik rekening hoef te houden. Ik zou morgen, of straks al, spontaan in mijn auto kunnen stappen voor een rit naar China, of om me te pletter te rijden tegen een betonnen muur.
Niet dat ik daar plannen voor heb, maar het kan. Er zijn geen redenen om het niet doen. Er is ook geen reden om het wèl te doen, dus het gebeurt niet. Maar in theorie zou ik het kunnen. Er blijft niemand eenzaam achter zonder mij; en ook verliest niemand zijn baan, als ik stop met werken, zoals in 2004 gebeurde.
Natuurlijk zijn er mensen die om me geven, mensen die verdriet om me zouden voelen, maar hun leven is niet van mij afhankelijk. Er verandert niets zonder mij.

Ik heb dus voor het eerst in mijn leven een absolute, onvoorwaardelijke vrijheid om te doen en te laten wat ik wil. Is dat een voordeel? Nee, dat is het niet. Als ik de wonderlamp van Alladin te pakken zou kunnen krijgen, dan zou ik geen seconde nodig hebben om mijn drie wensen te bedenken.

Wat het wèl is, is een troost. Ik heb altijd meer plannen gehad dan tijd; nu heb ik tijd om plannen uit te voeren. Daar moet ik dan ook gebruik van maken. Ook mijn verdriet is geen beperking meer. Niet omdat het minder wordt, want dat is niet zo. De intervallen worden langer, maar de aanvallen van verdriet en heimwee worden heftiger, en ook de aanvallen van irritatie en boosheid om heel vroeger. Het had allemaal zo mooi kunnen zijn. Maar ik heb geleerd om desondanks gewoon door te gaan, en zelfs voldoening te halen uit de dingen die ik doe. En die dingen worden beter, omdat ik minder word afgeleid. Gelukkig heb ik “vroeger” genoeg dingen bedacht om “later” te doen. Ik heb geploegd en gezaaid, nu is het tijd om te voeden, te snoeien om straks te kunnen oogsten. Ik heb genoeg om mijn tanden in te zetten. Te veel zelfs, begin ik nu te merken. Nog steeds komen er ideeën bij, waarvoor de tijd ontbreekt om ze uit te voeren.

Noodgedwongen beperk ik me tot 3 activiteiten die eigenlijk samen al te veel zijn voor één mens. In Benidorm gaat er steeds beter uitzien en begint populairder te worden. Mijn Youtube kanaal begint serieuze bezoekersaantallen te krijgen. 80.000 kijkminuten per maand is voor Youtube niets bijzonders, maar voor mij wèl. Het begon zelfs serieus geld op te leveren. Maar helaas heeft Youtube de advertentiepolicy veranderd. Een kanaal moet nu 4.000 uur per jaar bekeken worden. Dat was geen probleem want mijn kanaal haalt 16.000 uur. Maar een kanaal moet ook 1.000 abonnees hebben, en die heb ik niet. Ik kom niet verder dan 675. Dus helaas zijn de advertentieopbrengsten stop gezet tot ik duizend abonnees heb; er is dus werk aan de winkel. Om dat omzetverlies op te vangen heb ik tussendoor een website in mijn “oude stiel” opgezet die gelukkig nu al redelijke bezoekersaantallen trekt. Ik ben benieuwd hoe daar de conversiecijfers zich van zullen ontwikkelen.

Geluk is geen doel meer, maar op een heel vreemde manier geniet ik toch intens van het leven. Een mens heeft uitdagingen nodig, en die heb ik gelukkig.

 

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/voldoening/