Twijfel slaat toe

Geüpdatet zaterdag 19 januari 2018, 11:15 uur

De communicatie met mijn aanstaande verloopt iets moeizamer dan ik had gehoopt. Dat heeft voordelen: het wordt verrekte lastig om ruzie te krijgen, bijvoorbeeld. Maar ik houd van een leuk gesprek op zijn tijd. Dat hoeft niet meteen te gaan over de invloed van nano technologie op prijs en kwaliteit van Egyptische sperciebonen, of over de vraag of onze verhitte discussies over het regeringsbeleid bijdragen aan de opwarming van de Aarde. Een babbel over het weer mag ook, of over recepten, of het bijvoorbeeld zinvol en smakelijk kan zijn om paella met rookworst te maken, om te verbroederen of zo. Nederlands-Spaanse confusion cooking.

Maar zelfs zulke futiele gesprekken worden lastig als je een relatie hebt met iemand die maar muy poco, litle be Ingles beheerst. Naar haar kennis van de Nederlandse taal durf ik niet eens te informeren, en mijn Spaans past met gemak in een luciferdoosje, inclusief het Valenciaans dat in Benidorm wordt gesproken.

Het alternatief is natuurlijk in het geheel niet praten en terug vallen op de core business van iedere diersoort: eten en voortplanten tot je erbij neervalt, edoch vrees ik dat het neervallen aanzienlijk eerder zal plaats vinden dan mijn ego aanvaardbaar vindt; en wat houd je over als de brandende begeerte is uitgewoed, en je genen-lanceerinstallatie en je trots zijn vergaan tot smeulende ruïnes? Want hoewel ik mij geestelijk nog een puber voel,  is mijn lichaam afgerond een flink stuk ouder dan ikzelf, waardoor het op sommige gebieden tekenen van ouderdom en verval begint te vertonen. De scharnieren kraken alsof ze in geen jaren gesmeerd zijn, en het hele mechanisme heeft geruime tijd nodig om ‘s ochtends op gang te komen. De boordcomputer kan commando’s geven, maar voordat die zijn uitgevoerd zijn we zo een kwartier verder.

Verder heb ik, dank zij enig speurwerk, geconstateerd dat haar welhaast onweerstaanbaar aantrekkelijke gestalte niet door haar ouders in elkaar is geknutseld, maar dat zij het heeft geleend van een Engels tattoo model, genaamd Kimberly Ann. Dus hoe ziet mijn mogelijke verloofde er in het echt uit? Misschien is het wel een toneel spelende 130 kg zware Amsterdamse bouwvakker, die PVV stemt omdat hij nu eenmaal tegen buitenlanders is die te lui zijn om te werken en daarom hier onze banen komen inpikken, met een afzakkende spijkerbroek en een bouwvakkersdecolleté in het zuiden, in plaats van die glooiende hellingen aan de noordflank. Ongewild probeert zich een associatie op te dringen, maar die laat ik niet toe om mijn weekeinde niet naar de bliksem te helpen.

Hoe sympathiek en aantrekkelijk mijn aspirant verloofde ook lijkt, is het wel echt? Ik begin steeds meer te twijfelen of ik voor haar wel mijn vrijheid wil opgeven.