Playa del Inglés 2018, dag 1

Ik heb boodschappen gedaan. De koelkast en de fruitschaal zijn gevuld, en uiteraard ook de bar, want ik heb tenslotte een reputatie hoog te houden.

Daarna heb ik uren gewandeld, langs de boulevard naar de Mirador en door de stad terug; en daarna nog en keer de andere kant op en via een omweg weer terug naar Dolores. Dit gaat een heel andere vakantie worden dan ik van plan was. Ik heb de hele foto- en filmuitrusting meegenomen, inclusief filters, statief, afstandbedieningen, maar ik heb zo’n lichtblauw vermoeden dat dat spul ongebruikt weer mee terug gaat. Ik heb er helemaal geen zin in. Bovendien is er niets dat de moeite waard is, of het zou het nachtleven moeten zijn.

Want daar kwam ik heel langzaam achter (soms ben ik een beetje onnozel). In de transferbus viel me al op dat er in het gezelschap relatief veel singles waren; sterker nog: het overgrote deel was single. Meest mannen, maar toch ook vrij veel vrouwen.

Bij onze vorige bezoeken hadden we wel vrij veel regenboogtenten gezien in de grote winkelcentra, maar waar vind je die niet? Ook in Benidorm Centrum zijn een paar straten die leven van het roze vertier. Maar het is daar niet de hoofdmoot.

Hier heb ik gisteren en vandaag ontdekt dat Sodom en Gomorra helemaal niet zijn uitgeroeid zoals Genesis meldt. De bewoners zijn samen in bootjes gevlucht naar Gran Canaria.

Het winkelcentrum Cita waar ik vanochtend boodschappen heb gedaan heeft een benedenverdieping die helemaal is gevuld met roze bars, sexshops, erotische café’s, swingersclubs etc. Als je dat ziet, voel je je compleet het boertje uit Swifterbant, terwijl ik historisch toch wel iets gewend ben. Ik heb 35 jaar mijn inkomen verdiend aan de rand van die wereld.

Tijdens het wandelen heb ik weer erg veel nagedacht, en het zou me niet verbazen als dat het hoofdbestanddeel van deze vakantie gaat worden. Hier, op een veilige afstand, nadenken over mijn toekomst, mijn nieuwe woning, tenminste het huis dat mijn nieuwe woning wordt al ik het volgende week accepteer. Ik kijk ernaar uit en zie er tegelijk enorm tegenop. Afscheid van de Porfierstraat waar we al die jaren zo intens gelukkig zijn geweest.

Maar ook: wat ga ik nog doen? Wat ik wil, dat weet ik wel, maar ik heb geen zin meer in die hordenloop die al veel te veel jaren mijn leven heeft bepaald. Dus nu gaat het erom wat ik nog kan. Daarmee bedoel ik niet dat ik mezelf ernstig gehandicapt vind, maar ik kan merken dat ik geestelijk en lichamelijk blikschade heb opgelopen die de productiecapaciteit geen goed heeft gedaan. Ik ben aan veel meer dingen begonnen dan ik aankan. Daar moet ik de leukste uitpikken, en daar moet ik me op concentreren. Wat ik het allerliefst doe is achter mijn computer zitten, schrijven, websites onderhouden, films maken, informatie verzamelen. Maar zelfs daar zal ik in moeten schrappen, want iedere inval die ik krijg, die voer ik ook uit. Zodat ik nu met zoveel websites tegelijk bezig ben dat het op overwerk begint te lijken.
Ik zal moeten schrappen, tot ik er zoveel overhoud dat ik een uur of 25 per week bezig ben. Dat lijkt me ideaal.

Dan heb ik ook een paar opmerkingen gehoord waar ik het druk mee heb. De eerste opmerking heb ik hier al behandeld, maar zingt nog steeds rond in mijn hoofd. Over de “brouillage” in het gekkenhuis. Ik heb al opvallend veel bezoekers gehad op die post, zelfs van bewoners van het gekkenhuis zelf, dus er zal een kern van waarheid in het verhaal zitten.

Een tweede opmerking waar ik het nog veel drukker mee heb is dat ik zou “blijven hangen in mijn verdriet”.
Ook al was ik het er niet mee eens; zo’n opmerking moet je toch over nadenken. Als iemand die indruk heeft, dan heb ik daar zelf een aanleiding voor gegeven. “Is het waar? Blijf ik hangen?”

Nee, ik blijf niet hangen. Rouwverwerking is een vorm van DHZ therapie. Je moet proberen zo gelukkig mogelijk te worden zonder je geweten in problemen te brengen. Iedereen in mijn positie kent dat probleem. “O, hoe kan ik nou een fijne dag hebben gehad, terwijl Coby dood is?”
Het is, zoals ik al vaker heb geschreven, koorddansen. Je moet voortdurend de balans tussen geweten en genoegen handhaven, anders val je in de diepte.
Een tweede probleem waar iedereen mee kampt, is de tijd. Als ik met iemand praat die in de zelfde situatie verkeert als ik, komt standaard in het gesprek de opmerking voor: “Het is alweer xxxx jaar geleden, ik kan het me bijna niet voorstellen.”
Dat komt doordat de tijd een wig drijft tussen (in dit geval) jou en mij. Er komt een afstand die ik niet wil. Hoe groter die afstand hoe breder de kloof, hoe erger het geweten in de war begint te raken.

Die twee problemen, de gewetensnood en die kloof, zo heb ik ontdekt, omzeil ik door je in mijn buurt te houden. en de enige mogelijke manier om dat te doen, is aan je schrijven. Je betrekken in mijn leven.

Dat is geen uiting van verdriet of wanhoop. Integendeel, het weerhoudt me juist van te uitbundig verdriet; het redt me.

Natuurlijk is er een makkelijker, en misschien zelfs logischer alternatief. Een alternatief dat wellicht ook door psychologen wordt gestimuleerd: het verleden afsluiten en doorgaan met een nieuw leven. Maar dat is de weg van onverschilligheid, en daarom niet mijn weg. Doorgaan lukt me goed, en daar ben ik blij om. Maar doorgaan hoeft niet te betekenen dat ik het verleden zomaar kan afsluiten. In tegendeel; op één of andere manier moet jij deel blijven uitmaken van mijn nieuwe leven, want anders zouden die jaren die we samen hebben doorgebracht niets voorstellen. En ook, maar op een heel andere manier, kan ik mijn leven vóór jou niet zomaar afsluiten. Zolang niet alle posten zijn afgerekend, kan er geen eindbalans worden opgemaakt.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/playa-del-ingles-2018-dag-1/