Ik was op zoek naar een heel andere foto, maar kwam deze tegen. Een blinde Portproeverij op een winterse zondagmiddag in 2010.

Geüpdatet 24 december 2018, 12:30 uur

Kerstmis en Oud & Nieuw

Tijd om stil te staan bij wat we hebben, en te beseffen hoe gelukkig we zouden moeten zijn.

Dit stukje heb ik viereneenhalf jaar geleden geschreven en ingepland voor publicatie op 6 juni 2014. Door een fout van mezelf is hij echter verloren gegaan en ben ik hem zelfs helemaal vergeten. Omdat het datumduiveltje nog steeds aan het klieren is, schoot me in de afgelopen dagen te binnen dat ik ooit iets heb geschreven over toeval. Ik heb hem terug gevonden en aan gevuld met de meest recente actie van het datumduiveltje. “Vandaag” is niet meer vandaag, met “vandaag” wordt 6 juni 2014 bedoeld.

Vroeger, toen ik nog jong was, moest je naar buiten om van de sneeuw te genieten. Sneeuw vergde handwerk. We veegden een stuk stoep schoon om baantje te glijden, draaiden kleine ballen om elkaar mee bekogelen en soms quasi per ongeluk een voorbijganger, en heel grote ballen waar we sneeuwpoppen mee bouwden, met een winterpeen als neus en antraciet als ogen. Koud, brr.

Internist-oncoloog in opleiding en klinisch farmacoloog Eric Geijteman  promoveert woensdag 12 december 2018 aan het Erasmus MC in Rotterdam op een proefschrift over onnodige interventies (behandelingen) bij mensen met een beperkte levensverwachting, bijvoorbeeld omdat ze een ongeneeslijke vorm van kanker hebben.

Mijn nieuwe keuken is geplaatst. Dat heeft een paar dagen rommel opgeleverd omdat erna ook wat restauratiewerk moest worden gedaan door een schilder. De bouwvakkers waren zowaar allemaal gezellig zonder ergernis te wekken, en ze hebben goed werk geleverd. Het  resultaat is bevredigend. Ik ben er gelukkig mee.
De trap is ook bekleed en ook daar ben ik gelukkig mee.

In Frankrijk weten ze precies hoe je dat moet bereiken. Om Jean Modal een beter leven te bezorgen, steken we zijn auto in de fik. Beelden. Gilets Jaunes steken Parijs in de fik https://t.co/BAa144RNOb — GeenStijl (@geenstijl) 2 december 2018

Er is nog zo veel ellende op deze wereld. Er is bijna geen beginnen aan om dat op te lossen. Het blijft dweilen met de kraan open. In theorie althans, want in de praktijk wordt er nauwelijks gedweild. Daar hebben we geen tijd voor; we hebben het te druk met het “grote onrecht in Europa” te bestrijden.

Thierry Milton, een goede zanger. Niet van het volkse genre dat in Benidorm zo populair is, meer van de rustige achtergrondmuziek, een soort crooner.
Hij was geen intieme vriend van me, zelfs geen gewone vriend. We waren bekende gezichten voor elkaar, vertrouwde kennissen. Al vier jaar geleden heb ik beloofd eens foto’s van hem te maken voor zijn annonces. Het kwam er nooit van.

In Almere is een Tiny House verkocht voor € 141.200,-. Het is voor een woning betrekkelijk weinig geld, maar je krijgt er dan ook niets voor. ’Een huis als een hotelkamer’, zoals Funda het huisje van 26 vierkante meter positief probeert te omschrijven. 

Ik ben de hele eeuwigheid dood geweest, nu leef ik even, maar straks ben ik wéér de hele eeuwigheid dood. De eeuwigheid heeft geen begin en geen einde. De kans dat ik nu leef is dus 1/∞, oftewel onmogelijk. Ik kán helemaal niet leven, maar doe het toch. Hield het daar maar mee op, dan zou het nog te overzien zijn. Maar daar houdt het niet mee op. Er is veel meer niet-menselijk leven dan wèl-menselijk leven.

Hoe help je een kinderfeestje naar de bliksem? Veel Nederlanders worden steeds agressiever en destructiever.   omg people in holland need to stop! its just a sinterklaas party for kids and you guys are making those kids cry and saying that black pete is racist while it is for theRead More →

Geluk is geen Doe-Het-Zelf artikel meer; Geluk is te koop in de betere showrooms.
We zijn het spoor bijster, in alle opzichten, maar zeker als het om geluk gaat. Geluk is  relatief; als je niets hebt ben je overal blij mee, als je alles hebt ben je nergens meer blij mee. Het was een opluchting om vanochtend in de Telegraaf een artikel te zien over beeldend kunstenares Sophia Anastasia die “zich rijk voelde in de bijstand.”

Soms, heel af en toe, gaat er niets boven een vette hap (zolang het niet om dat horror-voer van McDonald’s gaat); en vandaag is zo’n “soms”. Om mijn Youtube records te vieren een frikandel speciaal bij de borrel.

Terwijl ik de vorige post aan het schrijven was, werd er nog een kersje op de toch al feestelijke taart geplaatst. Het hoogste aantal vertoningen per uur dat ik ooit heb bereikt. Tussen 19:30 en 20:30 uur zijn mijn films 260 keer bekeken.

Sinds 1 januari heeft mijn kanaal al bijna een half miljoen vertoningen opgeleverd, ruim 1.1 miljoen minuten kijktijd, en ik sta bij Youtube op nummer 5 bij de zoekresultaten op “Benidorm”. De nummers 1, 2 en 4 zijn afleveringen van een populaire commerciële serie, en op nummer 3 staat een film die in 2 jaar tijd 175.000 keer is bekeken. Mijn film is pas 5 maanden oud en de teller staat nu al op 150.000!

Ik heb altijd gedacht dat ik “na Coby” tijd en fut zou hebben om weer iets zakelijks te bouwen op de fundamenten die ik voor die tijd had gestort.
De tijd is er, maar ik moet realistisch zijn en toegeven dat de fut er inmiddels helemaal uit is. Ik heb wel iets opgebouwd, mijn websites trekken bezoekers, mijn Youtube kanaal trekt zelfs behoorlijk veel bezoekers, maar om er van te kunnen leven moet er nog een heleboel gebeuren en daar heb ik de kracht niet meer voor.

Stolpersteine zijn een project van een Duitse kunstenaar, Gunter Demnig die voor het stadhuis van zijn woonplaats Keulen op 16 december 1992, de vijftigste verjaardag van het bevel van Heinrich Himmler tot deportatie van duizend Roma en Sinti, een steen legde met de eerste regels van dit bevel gegraveerd in een messing plaatje.

Zoals ik al bij flarden heb laten weten ben ik de laatste maanden geteisterd door drie longontstekingen, een blaasontsteking, een hersenschudding en een verhuizing. Van die ontstekingen ben ik doodmoe; ik kom de trap bijna niet op zonder onderweg rust te nemen. Bovendien ben ik, afgezien van die verhuizing, bezig met een paar andere ingrijpende veranderingen in mijn leven, die veel hersenactiviteiten vereisen. Dat gaat bij mij altijd dag en nacht door. Slapen is nooit een van mijn sterkste punten geweest, maar de laatste tijd geef ik mijn nachtrust niet meer dan een magere 4. Niet van angst of zo, maar omdat ik het denkproces niet kan stoppen.