Gistermorgen heb ik heel stoer mijn haar geknipt. Eigenlijk had ik met Loek afgesproken dat hij het zou doen maar bij nader inzien wilde ik de eerste confrontatie zelf aangaan. Dus ben ik naar de badkamer gegaan en heb eerst een paar flinke stukken haar afgeknipt, dat bewaar ik in een doosje.

Gisteren ontdekte ik na het douchen dat de voorspelde haaruitval begonnen is. Ik lijk wel zo’n Perzische poes, als ik een borstel over mijn hoofd haal, blijven er hele plukken haar aan de borstel hangen. UIteraard wist ik dat het zou gebeuren maar je staat toch raar te kijken.

Louise is op bezoek geweest met Xavier en nam als verrassing haar schoonmoeder Ria mee.
Ik werd in de watten gelegd want Louise nam mijn taak over als gastvrouw dus kon ik me heerlijk met Xavier bezig houden.

Vanmorgen kreeg ik onverwacht bezoek van Gé.
Haar Johan heeft ook kanker gehad, en ook op andere gebieden hebben zij dezelfde nare ervaringen achter de rug als wij. We begrijpen elkaar en hebben dus heerlijk gepraat.

Ik kan niets doen, ik kan koffie inschenken, eten koken, ik kan haar vasthouden, sinaasappelen persen, helpen met het huishouden, ik kan leren wassen en strijken voor het geval dat dat over een paar maanden nodig is, ik kan haar hand vasthouden. Allemaal gerommel in de marge, want wat ik echt wil is die rot kanker uit haar lichaam rukken en plat stampen.

Het overgeven is gelukkig achter de rug. Ik ben nog erg moe en heb pijn in m’n botten, vooral mijn benen en voeten doen daar aan mee. Het is net zo’n gevoel als je griep heb, maar dan 10 keer zo erg. Gelukkig mag ik paracetamol, anders had ik echt niet geweten waar ik het moet zoeken.

Vannacht heb ik beter geslapen dan ik had verwacht. Ik was gewaarschuwd dat ik misselijk kon worden, dus Loek had uit voorzorg al een emmer naast mijn bed gezet, maar gelukkig had ik die niet nodig. Ik ben alleen erg moe en slaperig. Ook heb ik erg rode wangen en dacht eerst aan een allergie.

Eerst kregen we een voorlichtingsgesprek over de chemokuur, en om 11 uur kreeg ik de eerste zak chemo, Taxol, en daarna Carboplatin

Als jullie op de hoogte willen blijven, doe ons dan een plezier en houd deze site in de gaten, want ook voor Loek is het slopend om hetzelfde verhaal tientallen malen te moeten vertellen.
Als ik me lekker voel dan pak ik zelf de telefoon en zeg ik Ola, hier ben ik weer.

Gisteren kregen we een telefoontje van het AvL dat de kuur toch pas op 17 februari gaat beginnen, er was geen mogelijkheid om mij ergens tussen te plaatsen. Gelukkig is de pijn minder dan zondag en maandag dus red ik het wel tot dinsdag.

Er is telkens zo’n duiveltje dat zegt “35% van de vrouwen met eierstokkanker leeft nog na 5 jaar”. Dat is weinig hoor, zal ik daar bij horen?

De pijn is iets afgezwakt, maar morgen ga ik het AvL bellen om te vragen of ze eerder met de chemokuur kunnen beginnen, deze intense pijn maakt me zo bang.

We gaan allemaal dood, maar niemand rekent erop dat dat op korte termijn gebeurt, totdat een dokter je vriendelijk aankijkt en je vertelt dat de kans niet heel erg groot is dat je over 5 jaar nog leeft. “Maar we doen er alles aan om u gezond te maken”.

Soms komen de tranen ineens weer boven en denk ik, waar moet dit heen? Maar Loek weet altijd de juiste woorden te vinden om mij op te beuren.

Vandaag zijn we bij de internist Dr. Sonke geweest. Hij heeft mij onderzocht en verder alles uitgelegd over de chemokuur. Eerder had ik verteld dat ik voor de operatie 2 kuren zou krijgen, maar Dr. Sonke vertelde dat het 3 kuren worden voor de operatie en 3 kuren erna.

Er zijn 2 tumorhaarden, eierstokken en het vetschort. Dat wisten we al, maar nu is het officieel bevestigd. De eierstok is primair, het zijn dus gelukkig geen uitzaaiingen van de borstkanker van 12 jaar geleden. Dat verhoogt de kans op succes aanzienlijk

Mijn buikpijn wordt steeds erger en ik heb het idee dat mijn buik ook steeds dikker wordt. Ik kan zelfs geen broek meer verdragen.
Ik vind dat eng. Er loopt ongedierte in mij rond en omdat die pijn erger wordt, is het net alsof die beestjes zich razendsnel aan het vermenigvuldigen zijn.

Alle gelovigen zijn het eens over een leven na de dood, maar voor iedere gelovige ligt het hiernamaals op een andere plek en allemaal zijn ze ervan overtuigd dat alleen zij de weg ernaartoe weten, en dat alleen zij weten hoe de verkeersregels op die weg zijn.