Opluchting

We zijn vandaag bij dokter Oldenburg geweest om ons te laten voorlichten over de risico’s die ik loop als BRCA1 gendrager. In gedachten zag ik al een lijdensweg voor me, opname, een operatieve verwijdering van mijn borsten, reconstructie met eigen vetweefsel of nepvulling, met getatoueerde tepels of met behoud van mijn eigen tepels.

Het was dan ook een enorme opluchting om te horen dat dat allemaal niet nodig is.

Als gendrager loop je 1% kans per jaar, gedurende de rest van je leven, om borstkanker te krijgen.
De levensverwachting voor een gezonde Nederlands vrouw is iets boven de 80 jaar. We doen optimistisch en gaan ervan uit dat ik 90 jaar oud ga worden.

Ik ben nu 58 en heb dus theoretisch nog 32 jaar te gaan. Dan heb ik in totaal dus 32% kans om eens weer borstkanker te krijgen.

De dokter vindt het dan ook onzin om voor zo’n betrekkelijk klein risico zo’n ingrijpende operatie te doen, zeker omdat een amputatie geen garantie geeft dat ik nooit meer borstkanker zal krijgen. De kans is nooit 0%, niet alleen voor mij, maar voor iedereen.

Ik heb dus geluk dat ik al wat ouder ben. Ook bij de controle is dat een voordeel; doordat ik de overgang al achter de rug heb, zijn mijn borsten veel makkelijker te controleren. Tot mijn 60ste worden er iedere 6 maanden een MRI scan en een mammografie gemaakt. Daarna is alleen een mammografie voldoende.

Morgen gebeurt dat voor het eerst. Om 9 uur moet ik weer in het AvL zijn voor de eerste MRI scan en een mammografie, daar krijg ik 17 november de uitslag van.