Op naar de top

(werk in uitvoering)

Bergen zijn voorwerpen die zomaar bij toeval zijn ontstaan door geologische processen. Het zijn dode dingen die geen last hebben van emoties zoals mensen. Ze zijn niet te beledigen, niet boos of verdrietig te krijgen.

Maar ook al hebben ze geen gevoel, bergen hebben recht op respect, als monumenten die ons herinneren aan de ontstaansgeschiedenis van de Aarde. Dat geldt zeker voor de grootste berg van de hele wereld: de Mount Everest. We kunnen ons geen voorstelling maken van de krachten die nodig zijn geweest om miljoenen tonnen gesteente ruim 8 kilometer in de hoogte te persen, en hoe die krachten zijn vrijgekomen.
Zulke bergen worden dan ook terecht beschermd. Je mag er bijvoorbeeld geen torenflats op bouwen of een kabelbaan op aanleggen.

Maar zelfs die bescherming garandeert niet dat zo’n berg de mensheid ongeschonden overleeft. Ook al zal hij er nog zijn als de mensheid ooit uitsterft, ons stempel zal er hoogstwaarschijnlijk nog miljoenen jaren zichtbaar zijn. Waarschijnlijk zal onze nalatenschap in een heel verre toekomst als artefacten worden opgenomen in een museum van de diersoort die zich op dat moment de bevoorrechte soort zal vinden, zoals wij dat nu doen.

Ieder jaar staan horden liefhebbers te popelen om de Mount Everest te bestormen. Deze maand (mei 2019) hebben 300 mensen de weg omhoog genomen. Wegens gebrek aan faciliteiten schijten en pissen ze de berg onder, tenten en ander kampeergerei wordt na gebruik achteloos achter gelaten, evenals etensresten, drinkgerei en alles wat onderweg nodig is, maar na gebruik om gewicht te besparen overbodig is geworden. 5% Van de klimmers sterft onderweg door uitputting, uitdroging of dondert naar beneden en wordt ook als overbodige ballast achter gelaten. De trots van de Himalaya begint te lijken op een kruising tussen een vuilnisbelt en een plaats delict.
Alles dat in een beschaafde omgeving wordt afgestraft met boetes van duizenden euro’s, is op de Mount Everest toegestaan voor het goede doel: als nummer zoveel een selfie te maken om de vriendenkring jaloers te maken, als vinkje op de bucketlist van plekken die “gedaan moeten zijn”.
Want dat is uiteindelijk de reden waarom we het doen. Of is er op de hele wereld iemand te vinden die de Mount Everest heeft beklommen alléén maar om om de prestatie, zonder er een foto van te maken, en zonder daar ooit over te praten?