Coby en haar musje

In juli 2014 zaten we in de tuin koffie te drinken. Zoals altijd omringd door tjilpende mussen, koerende duiven, en zingende merels. Ik hoor geen verschil tussen het ene vogelgeluidje en het andere. Coby was hypersensitief en hoorde dat wel. Opeens sprong ze overeind want ze hoorde een afwijkend tjilpje; een mus in nood volgens haar.

Ze had gelijk. 20 Meter verder lag een vers mussenkuikentje op de grond, met ernaast een moedermus in paniek. Coby veranderde op slag in een mussenmoeder en adopteerde het beestje. De zelfde hypersensitiviteit vertelde haar wat het beestje nodig had, hoe ze verzorgd moest worden. Ze richtte een kooi in als couveuse, mengde zelf op het gevoel een papje.

De mus kreeg zelfs gezelschap van een soortgenote in de vorm van een spiegeltje. Het spiegelbeeld werd haar maatje, daar tikte ze tegen, ze leunde er tegen als ze sliep. Dag en nacht was Coby bezig met haar adoptiemus. Tegen alle verwachtingen in van bevriende vogelkenners hield ze het beestje in leven.

Na 5 weken hebben we de mus overgedragen aan het Vogelhospitaal in Naarden, die de zorg verder overnamen. Enkele maanden later werd “Veertje”, zoals Coby haar had genoemd, los gelaten in Flevoland.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/onze-pleegmus-na-drie-weken/