O-o-o-o-o-nee-ee-ee

Gereviseerd 4 mei 2019, 11:00

Ik hoor het mijn ex nog zeggen, nadat ik haar tijdens één van de rechtszittingen de helft van de aandelen van mijn B.V. aanbood, omdat dat immers de meest logische en de eerlijkste verdeling van de waarde van ‘de zaak’ zou zijn: “O-o-o-o-o-nee-ee-ee, dit boek is gesloten.”
Het klonk stoer en vastberaden, maar in de praktijk blijkt het boek toch nog steeds niet helemaal gesloten te zijn. Het lijkt erop dat ik de rest van mijn leven gebukt zal moeten gaan onder een BKR registratie, alleen maar omdat ik heel lang geleden mijn ex uit medelijden de hand boven het hoofd heb gehouden.

Vandaag heb ik voor de allereerste keer sinds 1948 zelf Aangifte Inkomstenbelasting en Aangifte Vennootschapsbelasting gedaan. Wat trof ik bij de Inkomstenbelasting aan op de pagina ‘Vooraf ingevulde gegevens’? 
Een hypotheek waarvan ik na 16 jaar nog steeds één van de twee rekeninghouders blijk te zijn.

Toen we nog aan het onderhandelen waren over de scheiding, kreeg mijn ex de kans om een appartement te kopen. Om haar te helpen had ik haar na de breuk op mijn loonlijst gezet zodat ze een aantoonbaar inkomen had en toen ze dat appartement  kon kopen heb ik ook meegetekend voor de hypotheek. Het college bleef in die tijd wat de scheiding betreft nog rustig, en de verstandhouding met mijn ex was redelijk. Ik verwachtte nooit dat er van die handtekening misbruik zou worden gemaakt. Ik nam heel naïef aan dat dat van tijdelijke aard zou zijn. Later verklaarde mijn ex mij op aanraden van haar War Ministry, tevens Ministry of Silly Walks, de oorlog en kreeg ik dus spijt van al mijn steun.
Tijdens de ‘procedures’ heb ik het onderwerp een paar maal op tafel gegooid, maar noch mijn ex, noch haar advocaat hebben zich ooit verwaardigd om daar op te reageren. Waarom zouden ze ook? Zij was onder de pannen, en ik kon verder de kolere krijgen. Je maakt het voor haar mogelijk om een huis te kopen, en als dank wordt het jou zelf onmogelijk gemaakt om ook zelf ooit een huis te kunnen kopen of een ander krediet af te kunnen sluiten. 

Toen ik met mijn gedachten in dat stadium was, schoten me meteen weer een paar streken van haar kwade genius, het college te binnen. ‘Cadeautjes’ die aan haar werden geschonken, die zonder er een woord aan vuil te maken achter mijn rug om door de zaak werden betaald en vervolgens ook nog op mijn rekening courant werden geboekt bijvoorbeeld. Er werden dus koekjes uit mijn trommel gejat en aan haar gegeven: “Kijk eens wat we voor je hebben. Lief van ons hè? Dat doen we toch zomaar voor je.” Iedereen onder de indruk en dankbaar: “Wat een gouden stel is het toch, hè? Zonder hen zou het er heel anders hebben uitgezien voor Mama.” Dat laatste klopt. Zonder het college had Mama een riante alimentatie gehad, plus de nodige extraatjes die ik haar gaf vóórdat De Wijze Mannen en Vrouwen als BSE runderen om zich heen begonnen te trappen.
Ook durf ik te wedden dat mijn deel van de eindafrekening van mijn ouders’ nalatenschap in een royaal gebaar aan haar is gegund. Sinterklaas spelen moet je nooit van je eigen geld doen. En als dat niet is gebeurd, dan hebben ze dat deel dus in hun eigen zak gestoken. Ik weet niet welke van beide opties bedenkelijker is.

Iedereen stond klaar om haar adviezen in te schreeuwen (en dan ook nog de meest onnozele adviezen die denkbaar zijn), maar daadwerkelijk een poot uitsteken, dàt lieten ze liever aan de tegenpartij over. 

En wat heeft ex uiteindelijk bereikt met al die ‘wijze’ raad? Dat ze een heel fatsoenlijke alimentatie, waar ze alleen maar een handtekening voor hoefde te zetten, verspeelde.

Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig.