Nabeschouwingen

In mijn post Levensgeluk schreef ik: “Het kost me heel veel moeite om dit te schrijven, wat ten koste gaat van de schrijfstijl. Maar ik kan ook niet te lang poetsen, want als ik hier te lang mee bezig blijf, dan ga ik de put weer in.”

Op dat moment was dat waar, maar nu niet meer. Ik betrap mezelf erop dat ik die post iedere dag ettelijke malen herlees, om me aan de inhoud te herinneren. Zolang ik me dat verhaal bewust blijf, is het leven mooi.

Maar als ik hem voor mijn neus heb, en zolang ik dat positieve gevoel vast houd, kan ik het niet laten om toch te poetsen, te veranderen.