Moeilijk om onder woorden te brengen wat er door mij heen gaat

Het probleem BRCA1 gen heeft mij de laatste tijd behoorlijk bezig gehouden.
A.s. dinsdag hebben wij een gesprek met dokter Oldenburg en als zij vindt dat het veiliger is om mijn borsten preventief te laten verwijderen, dan doe ik dat.
Zoals Loek zegt, je kunt beter zonder borsten leven, dan met borsten in een kist liggen.

Eigenlijk moet ik ook nog afwachten hoe het verder gaat met het mottenprobleem dat ik in mijn buik had. De tumormarkers zijn keurig, maar te vroeg blij zijn is niet verstandig.
We wachten af wat we dinsdag te horen krijgen.

Gisteren heb ik een fruitmand gekregen van de kerk. De mevrouw die hem bezorgde is vanmorgen op de koffie geweest. Wat een lieve vrouw, die zelf zoveel heeft mee gemaakt. Zij heeft een zoon op 29-jarige leeftijd verloren en haar dochter stierf aan borstkanker toen zij 39 jaar was. Daar krijg je kippenvel van. Hoe moet je verder leven als je zo’n verdriet overkomt? En toch heeft deze mevrouw dan volop aandacht voor andere mensen met problemen. Daar kan ik nog iets van leren, en niet alleen ik.

Voor 20 november heb ik een afspraak bij dokter Vos in het AMC. De reuma is behoorlijk actief en op zijn telefonische advies slik ik weer ontstekingsremmers, prednison en methotrexaat.
Lekker zit ik niet in elkaar, maar het is niet anders. We blijven, ondanks alles, super gelukkig met elkaar. Dat kunnen gezonde mensen niet altijd zeggen en dat moet ik maar voor ogen houden.