Mijn dochter

Geüpdatet 7 juli 2019, 11:15

Ik heb enkele weken geleden emails opgeruimd. Daarbij kwam ik een discussie tegen die ik vorig jaar, na Coby’s overlijden, heb gevoerd met mijn oudste dochter.

Toen ik die emails weer las, werd ik nog bozer dan vorig jaar. De boosheid kwam toen op de grote hoop terecht, bij andere, echte ellende. Toen was ik meer geïrriteerd dan boos, en dat was ook duidelijk te merken aan mijn reactie. Ik ben toen geweldig uit mijn slof geschoten en heb al mijn frustraties er uit gesmeten. Het ergste is: ik heb daar geen seconde spijt van gehad. Eindelijk kon ik een keer mijn gram halen. 
Mijn stemming is nu anders; ik ben rustiger, heb mijn verdriet over het algemeen onder controle, en ben weer bezig met prettige dingen. Nu is die boosheid geïsoleerd; het enige grauwe wolkje in, afgezien van het gemis, een zonnig leven.

Ik zou nu ook een totaal ander antwoord hebben gegeven, korter en duidelijker.

Zoiets als:

“Dit is totaal zinloos. Je weet niet eens meer wat je zelf in 2006 hebt geschreven. Als je geheugen ooit weer herstelt, dan hoor ik dat graag van je. Dan kunnen we deze “discussie” misschien afmaken. Laat me tot die tijd alsjeblieft met rust.”

Opeens moest ik denken aan vroeger, toen zij en haar zusje “nog klein waren”. Regelmatig, als mijn ex en ik beneden waren, hoorden we toen van boven een klagend stemmetje: “Nouhou, niet doe-oen!” Steevast gevolgd door een hatelijk lachje: “Hèhèhè”. Oudste dochter bezig met haar hobby, zusje treiteren.

Als één van ons dan naar boven ging om verhaal te halen, was haar reactie altijd: “Nee hoor, ik deed helemaal niets, echt niet.”

Er is dus in al die jaren niets veranderd. “Nee hoor, ik heb helemaal niets gedaan.” Terwijl ik de emails nog in mijn archief heb waarin me onredelijke verwijten voor de voeten gegooid werden, waarvan later bewezen werd dat ze waren ontsproten aan de fantasie van het operettegezelschap. Alles draaide om: “Ik heb gehoord dat…” En dan wordt mij jaren later voor de voeten geworpen: “Nee hoor, er is helemaal nooit over jou geouwehoerd. Jij was juist de enige die ouwehoerde.” Ontkenningsfase 2.0, de schaamteloosheid ten top.

Al die oude verwijten telden vorig jaar niet meer mee; dat was nooit gebeurd, echt niet. “Wat heb ik met die “procedures” te maken?” Gevolgd door: “Dit is nu precies de reden waarom we het contact hebben verbroken.” Daarmee bedoelde ze (zoals ik al eens heb geschreven) dat zij in februari 2006 het contact met mij zouden hebben verbroken omdat ik bijna 4 jaar later (in september 2009) al die leugens, lasterverhalen en “charme-offensieven” zo zat was, dat ik die eindelijk open en bloot aan de kaak ben gaan stellen op mijn weblog. Iedereen mocht mij jarenlang door het slijk halen, maar toen ik eindelijk iets terug begon te zeggen, waren de rapen gaar. En blijkbaar nog met terugwerkende kracht ook.

Na die publicaties ontstond een discussie met Aoife, die uiteindelijk later werd afgesloten met: “Als de procedures zijn afgelopen, dan nemen je dochters weer contact met je op.” De procedures liepen af, maar de uitslag was een bittere teleurstelling, althans voor mijn ex.
In de maanden daarvoor had ik haar ettelijke keren gewaarschuwd voor de gevolgen van haar ramkoers, en ook had ik haar verteld dat ze tot aan de uitspraak van de rechter de tijd had om akkoord te gaan met een bedrag van € 300,- per maand. Niet veel, maar meer dan waarop ze recht had. Die waarschuwingen en het aanbod werden met opgetrokken neus genegeerd. Mevrouw wilde per se haar spelletje Russisch roulette afmaken. En knalde zichzelf, zoals te verwachten, overhoop.
Helemaal volgens mijn voorspelling werden haar argumenten (nou ja, de argumenten van haar zotte adviescollege) met de grond gelijk gemaakt door de rechters. In plaats van het door het college voorspelde vermogen, hield ze er een schuld aan over. Het beloofde contact van mijn dochters bleef dan ook uit. “Sorry Pap”, was te moeilijk, dus trokken ze zich discreet nog iets verder terug.

Maar desalniettemin heeft ze nooit iets te maken gehad met die “procedures”, De aanhalingstekens had zij er aan toegevoegd, waarschijnlijk om aan te geven dat het geen echte procedures waren. Jammer dat ze dat nooit tegen haar moeder heeft gezegd. Dat had een hoop ellende, en vooral heel veel geld, kunnen schelen. Want haar moeder was er, door haar raad van “wijze” mannen en vrouwen, van overtuigd dat ze met een bloedserieuze zaak bezig was, die haar tonnen zou opleveren.

Treiteren en liegen. Er is in al die jaren dus niets veranderd; behalve dat het liegen erger is geworden. Maar als je in kringen verkeert waar liegen de standaard is, en wie dat na al die jaren nog durft tegen te spreken moet lijden aan een totale wereldvreemdheid, dan ontkom je daar natuurlijk niet aan. Waar je mee omgaat, daar word je mee besmet.

Even had ik de neiging om al die oude ellende op te zoeken en hier te plaatsen, maar ik heb mezelf terug gefloten. Ik begin net stabiel te worden, werk weer met plezier, heb mijn verdriet onder controle. En als ik dan zelf het verleden ga oprakelen, dan moet ik weer helemaal overnieuw beginnen.

Als zij zelf dit ooit toevallig leest (of hoort), dan weet ik al wat haar reactie zal zijn: “Nu hoef ik hem helemaal nooit meer te zien.” Of “Moet dit echt via het internet?” Of iets dergelijks. De weg van de makkelijke dooddoeners weer, in ieder geval.

Onder normale omstandigheden zou dit ook niet via het internet moeten gebeuren. Maar onder normale omstandigheden wordt een vader ook niet zomaar ontvriend. Onder normale omstandigheden worden onenigheden uitgepraat. Onder normale omstandigheden krijgt een vader geen grote mond van een dochter die de moeite niet neemt om na te denken, of het bonafide principe “hoor en wederhoor” toe te passen.

De omstandigheden waren helaas niet normaal. Ik werd zomaar ontvriend. Er mocht niets worden uitgepraat, want “mama dacht daar anders over”. Ik kreeg een grote mond; meerdere keren zelfs.

Dan is er gelukkig een internet waarop ik mijn mening kwijt kan.