Loon naar werken betekent ook werken naar loon

Het vervelende van social media is dat een beschaafde discussie niet meer mogelijk is. Wie een stelling poneert, krijgt geen onderbouwd weerwoord meer, maar wordt per omgaande door andersdenkenden uitgemaakt voor rotte vis, droeftoeter, nitwit, uitbuiter etc.

Omdat ik al te veel ervaringen heb heb met asociale krijspartijen blijf ik dus buiten discussies waar ik me het liefst actief in zou storten. Slap van me? Misschien wel, maar ik kan het niet opbrengen en ik heb door mijn voorgeschiedenis een bloedhekel ontwikkeld aan dat redeloze gekrijs, en aan antwoorden die niets meer te maken hebben met de stelling.

Daarom reageer ik maar hier, in mijn eigen vertrouwde en veilige omgeving.

Wie werkt heeft recht op een fatsoenlijke vergoeding. Maar omgekeerd geldt dat mensen die een fatsoenlijke vergoeding ontvangen, daar best iets tegenover mogen doen. Uitkeringen zijn fantstische vangnetten, en we moeten blij zijn dat we in een land wonen met veel vangnetten. Maar ieder mens heeft in de eerste plaats de plicht om zelf financieel de broek op te houden. Werken als tegenprestatie in ruil voor een uitkering heeft niets te maken met uitbuiting, verdringing of werkschaffing, zoals links-georienteerden maar al te graag roepen. Door die mensen weer in te schakelen in de economie, ontwikkelen ze zich, wat op den duur alleen maar goed voor ze kan zijn; en ze kunnen heel snel de ergste druk verlichten op de beroepsgroepen die momenteel, volgens eigen zeggen, onder dreigen te gaan door onderbezetting, zoals het onderwijs bijvoorbeeld.
Een win-win-win situatie voor iedereen. De druk gaat een beetje van de ketel in de overspannen arbeidsmarkt, er gaat geen arbeidskracht meer verloren, er wordt minder geld verspild en we hoeven minder of geen arbeid te importeren.