Lllieverd

Hoe vaak heb ik je dat horen zeggen tegen me? Iedere dag ettelijke keren, het was mijn roepnaam: lllieverd, uitgesproken met een verlengde l. Gisteren moest ik daar opeens aan denken in Zwolle, waarom weet ik niet. Daar ben ik heel stoer naartoe geweest om een rondje te lopen. Niet ons rondje, dat zou te veel gevraagd zijn. Ik heb kriskras urenlang door en om het centrum gelopen. Zoveelste irritante punt van de laatste jaren: de beste friet wordt momenteel volgens het AD gebakken door het Swolsch Friethuys. Ook dat hebben we niet mogen meemaken, de beste friet van Nederland, je favoriete eten, op 30 km afstand van huis, op het Grote Kerkplein, pal naast onze vaste wandelroute in Zwolle waar we minstens één keer per maand naartoe gingen.

Midas Dekkers schreef eens dat we meer naar beneden moeten kijken. Dáár gebeuren de interessante dingen. Daarom lopen biologen altijd met gebogen hoofden: ze willen niets missen.

Dat heb ik gisteren in Zwolle ook maar eens getest. Hij had gelijk. Aan onze voeten gebeurt het allemaal.