Lekker Lui

Voor het eerst sinds Coby’s overlijden kan ik ontspannen; ik hoef niet constant mezelf af te leiden om een instorting te voorkomen. Niets moet, en er komt dan ook helemaal niets uit mijn handen. Er zijn nog wat klusjes in en om het huis te doen, maar die kunnen wachten. Aantekeningen voor stukjes maak ik iedere dag, maar van uitwerken komt niets terecht, en ook het uitzoeken van die oude foto’s ligt al ruim een week stil. Ik heb zelfs geen zin om over dat malle verleden te schrijven. Dat komt wel weer, want dat heb ik mezelf beloofd, onder het motto: ‘Wie te laf is om de dialoog aan te gaan, heeft niet het recht om te zeiken als ik dan mijn frustratie en boosheid afreageer met een eeuwig durende monoloog.’

De dagen vul ik met lezen, wandelen, bezoek ontvangen en af en toe een uitstapje. Gisteren heb ik bijvoorbeeld de ledigheid bestreden door samen met buurvriend het vernieuwde en nòg betere Rijksmuseum te bezoeken.