Kronkels

Als je alleen bent, dan kun je denken wat je wilt; iedere dag de hele dag. Er is niemand die je gedachten onderbreekt met een kopje koffie, een vraag of een gezellige babbel. Je gedachten volgen hun eigen koers die alleen wordt bijgestuurd door dingen die je om je heen ziet. Dat kan een desastreus effect hebben, als de gedachten de verkeerde richting in gaan; als ze naar vorig jaar gaan bijvoorbeeld.

Vandaag gebeurde dat niet, ik heb de hele dag alleen maar leuke dingen gedacht. Ik ben naar Zwolle geweest om kleren te kopen. Dat lukte zowaar zonder in de diepte te kukelen. Maar helaas toch niets gevonden. Volgende keer beter. Ik weet in ieder geval dat het emotioneel haalbaar is. Weer een stap verder in de richting van zelfstandigheid.

De reis verliep een beetje stroef; mijn voet is weer opstandig na een misstap afgelopen maandag. Ik loop weer mank en autorijden gaat ook niet echt lekker. Dus maandag maar naar Paul, al betwijfel ik of hij er iets aan kan doen.

Onderweg kwam ik een groep wielrenners tegen, geen amateurs maar echte, waar de weg voor wordt afgezet en zo; in van die schattige Gay Pride pakjes. Dat blijft de rest van de reis door mijn hoofd malen: Wielrennen. Dat mensen het leuk vinden om op een fiets zo hard mogelijk te gaan, dat kan ik me nog voorstellen. Maar dat zoiets een industrie kan worden, daar kan ik met mijn pet niet bij.

Die mannen komen van heinde en verre helemaal naar de polder, trekken hun verkleedkleertjes aan en stappen op een speciaal op maat gemaakte fiets om te proberen als eerste over een streep te gaan die iemand anders op een afgesproken punt heeft getrokken. Dat die mannen dat doen, dat snap ik nog wel. Ze krijgen daar grof voor betaald, en voor geld doen we allemaal alles.

Maar probeer de rest van dat circus eens in kaart te brengen. Iemand bedenkt een team, en ronselt daar fietsers voor. Die dus meteen een handtekening onder een contract met een flink bedrag daarop willen zien.

Er moet een fabrikant worden gevonden die leuke fietsjes op maat kan maken. Wil die fabrikant ook poen zien, of vindt hij het zo’n leuk idee dat hij die fietsjes cadeau doet?

Er moeten shirtjes komen, en broekjes in schattige kleurtjes. Die kosten ook poen, want shirtjes zijn big business tegenwoordig. Vroeger kon een fietser nog zomaar iets uit de kast rukken, maar dat is geweest. Shirts zijn hi-tech, worden ook op maat gemaakt van speciaal ontwikkeld biologisch-aerodynamisch materiaal. Als er één pluisje verkeerd zit, dan kan dat zomaar 1 honderdduizendste seconde schelen. Wie dat op zijn geweten heeft, wordt ter plekke standrechtelijk geëxecuteerd. Dat kledinggeld kan weer terug verdiend worden door er plakplaatjes op te plakken met reclame erop.

Er moeten auto’s komen met reserve-onderdelen, en monteurs om die onderdelen in recordtijd te monteren.

Iemand moet afspraken maken met steden, dorpen, wegbeheerders, want je mag niet zomaar ergens spontaan een wedstrijd organiseren. Er moeten ook mensen komen om die wegen af te zetten.

De reizen van al die lieden, fietsers, monteurs, ploegbazen etc. moeten worden geregeld, plus eventueel overnachtingen.

Alles kost poen, en iedereen wil er een inkomen mee verdienen. Dus rent er tussendoor iemand naar TV bazen, die misschien geld willen betalen om die tocht live uit te mogen zenden. Die TV bazen willen die investering ook weer terug verdienen (met rente), dus die bellen op hun beurt weer met bedrijven die misschien willen adverteren, voor, na of tijdens de wedstrijd. Die bedrijven hopen dat heel veel mensen de uitzending zullen bekijken en door die advertentie op het idee worden gebracht om hun sokken, vliegtuigen of tuinhekjes te kopen.

Vóór ik het vergeet: er moet ook iemand op pad om de plakplaatjes voor op de shirts te verkopen.

Iedereen is daar bloedserieus mee bezig, alsof het een kwestie van leven of dood is. Wat ooit begon als een lolletje, is nu een zenuwslopend circus geworden. Het is bijna nog erger dan mensen een vermogen laten betalen om anderhalf uur te kijken hoe een stel ingehuurde, ongeïnteresseerde buitenlanders schoppend, stompend en trekkend probeert om een bal in een soort bushok te werken.

Het allerergste is nog dat ik als notoire sporthater, voor die klucht 10 minuten moest wachten bij de Roggebotbrug. Als enige betrokkene onbetaald.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/kronkels/