Je bent zo goed als je laatste prestatie

Laatste update 7  juni 2019, 23:00 uur

Ik heb nooit de bedoeling gehad om met dit blog serieus geld te verdienen. Het is niet meer dan een uitlaatklep voor me, waarop ik op ongeregelde momenten mijn mening uit over de wereld in het algemeen, over de beschaving of wat wij daarvoor houden, maar overwegend gebruik ik hem om af en toe mijn gram te spuien over mijn “vorige leven”. Waarom ik dat doe heb ik ettelijke malen uitgelegd, dus dat hoef ik nu niet nog een keer te doen.

Mijn ‘succes’ meet ik dan ook niet af aan het totaal aantal bezoekers. Wat voor mij telt is het aantal bezoekers uit mijn provincie, in het bijzonder uit de provinciehoofdstad, en de zoektermen waarmee ik word gevonden. Wat dat betreft heb ik tot nu toe geen reden tot klagen gehad. Niet dat ik honderden vaste bezoekers heb mogen ontvangen. 8 ‘Abonnees’ is het hoogste aantal dat ik daar ooit heb gehad. Maar daar was ik dolblij mee, want veel groter dan 8 is mijn doelgroep nooit geweest. Of mijn bezoekers ook echt leden van mijn doelgroep zijn, daarover heb ik natuurlijk geen absolute zekerheid. Maar dat er een overlapping is, dat blijkt wel uit mijn statistieken, de meest gelezen berichten, gebruikte zoekwoorden, berichten die soms heel snel door verschillende bezoekers achter elkaar worden gelezen; en, niet te vergeten, uit de opwinding die me af en toe via allerlei omwegen bereikt.

Dat iemand in Lelystad woont, zegt niets over de geestelijke gezondheid, al heb ik dat idee wel een aantal jaren gehad. Maar mijn ervaringen zijn altijd beperkt geweest tot een heel bescheiden deel van de bevolking, en daardoor is mijn beeld natuurlijk vertekend. Zo ontstaan vooroordelen. Ik hoef mijn vooroordelen dus gelukkig niet van het internet te plukken, zoals de zwartepieten-activisten of de mindermarokkanen-aanhangers; ik kreeg ze spontaan thuis bezorgd. Helaas niet gratis, ik heb er nog grof voor moeten betalen ook.
Voor de meeste uitgaven kies je zelf, huisvesting, eten en drinken, belastingen, bekeuringen zijn allemaal gevolgen van je eigen beslissingen of van je leefstijl die uiteindelijk ook niet meer is dan een keuze; gerechtelijke kosten kun je zomaar oplopen, net als een ziekte. Gewoon omdat iemand zich verveelt of een hekel aan je heeft, of zo onnozel is om te denken dat een rechter alles gelooft dat je hem voorliegt. En als je dat drie keer als lijdend voorwerp hebt moeten ondergaan, dan blijven negatieve gedachten en vooroordelen niet uit, kan ik mijn lezertjes uit eigen ervaring vertellen. Zeker niet als het liegen en bedriegen daarna gewoon doorgaat, alsof er nooit een uitspraak is geweest.

Zo heb ik mijn vooroordelen dus opgelopen. Mijn vooroordelen gaan zelfs zó ver dat ik iedere keer dat ik in Lelystad ben, en dat is tegenwoordig 2 keer per week op doorreis, de hele stad met argusogen bekijk, en dat er zo niets meer over is gebleven van het beeld dat ik ooit van Lelystad had.
Wat hebben alle gemeentebesturen die plaats allemaal aangedaan in de loop van de tijd? Alleen al het winkelcentrum; dat is nooit een schoonheid geweest, maar de grondvesten zijn nu eenmaal gelegd in de tijd van de revolutiebouw. De basis is dus grauw; maar belangrijk grauw, typerend voor een tijdperk. Maar alles wat er na die tijd aan is veranderd, heeft het centrum alleen maar lelijker gemaakt. Authentiek, “historisch” grauw heeft plaats gemaakt voor allegorisch, rommelig, onsamenhangend grauw, afgewisseld met stijlloos kleurrijk. De meeste gebouwen inclusief het stadhuis zijn uitgevoerd in 50 tinten grauw, maar voor de broodnodige variatie is aan de rand van dat grauw een theater bedacht dat vanaf de centrumzijde lijkt op een van een vrachtwagen gevallen oranje verhuisdoos.
Het centerpiece van alle ellende is een grauwe pilaar van maar liefst 30 meter hoog met op de top een standbeeld van Cornelis Lely, de geestelijke vader van de Afsluitdijk en van de IJsselmeerpolders. Die gigantische sokkel is weliswaar Lelystad-grauw, maar laat dat in zijn geval nu net niet goed zijn. Er is een poging gedaan tot symboliek, maar het is valse symboliek. Lely is onterecht verbonden met grauwe blokken.
Lely was niet de bedenker van basaltblokken of van een revolutionaire, grauwgrijze bouwwijze. Die basaltblokken waren geen doel maar een middel dat nodig was om land droog te leggen, en het ging Lely om dat land, daar had hij plannen voor bedacht.
Om Conelis Lely recht te doen, had die sokkel van onder tot boven beschilderd moeten zijn met weidse landschappen, natuur, vee, vogels, akkers, industrie, welvaart, winkelcentra, woonwijken. Want dàt was het doel van Lely, en dat doel heeft hij bereikt. Dat was zijn prestatie, niet die grauwe blokken. Hij was een visionair, maar is neergezet als een bouwvakker.
Een goed beeld, op een representatieve sokkel had het hele winkelcentrum, inclusief de mislukte aanpassingen, betekenis kunnen geven. Hier en daar een plaquette met een datum en uitleg, en de Gordiaan was een poldermuseum geworden in plaats van een foeilelijk winkelcentrum.

Maar goed. Ik dwaal weer af, het ging niet over de polder, en ook niet over vooroordelen. Het ging over mijn trouwe lezertjes. Het waren er niet veel, maar ik was er maar wàt trots op. 

Tot ik in april twee posts plaatste. In één klap verloor ik daarna al mijn trouwe fans. Naar de reden kan ik alleen maar raden. Ik neem aan dat het iets te maken heeft met die twee posts, want anders zou het wel erg toevallig zijn dat 8 lezers op het zelfde moment afhaken, maar zekerheid heb ik niet. Communiceren is nooit hun sterkste punt geweest, in ieder geval niet als het over iets wezenlijks ging. Als ik iets voorstelde, kreeg ik in de eerste jaren geschreeuw als antwoord; later veranderde dat in onsamenhangende, tegenstrijdige wartaal via het moeizame en kostbare traject ‘accountant-advocaat-rechter’. 

Terug naar het onderwerp, Loek, anders sla je weer op hol. Zijn ze mijn schrijfstijl zat? Maar waarom dan zo opééns, allemaal tegelijk na jarenlang aan mijn lippen te hebben gehangen?
Of zijn ze misschien boos op me? Dat lijkt ook niet logisch, want dat waren ze al vóór die twee posts. Hebben ze al die tijd op de loer gelegen: “Als hij één ding verkeerd schrijft dan grijpen we hem. Dan slepen we hem weer voor de rechter“, en begrepen ze nu eindelijk dat er weinig tot geen redenen zijn om me te grijpen?
Of is het kwartje misschien eindelijk gevallen, en zitten ze zich nu met rode hoofden kapot te schamen, en durven ze daarom niets meer van me te lezen uit angst voor nòg rodere hoofden? Dat zou de meest redelijke oorzaak zijn. Maar erg waarschijnlijk is het niet; mijn vorige leven en redelijkheid zijn als water en vet: het wil maar niet mengen.
De meest waarschijnlijke reden is gewoon dat ze zich door die ‘Open brief’ hebben gerealiseerd dat ik ik mijn publiek ken. Ze voelen zich betrapt en hebben zichzelf daarom verteld om nooit meer te kijken.

Ik ben benieuwd hoe lang ze dat volhouden (als ik gelijk heb).