Ik heb een voorstel :-)

Gereviseerd 5 mei 2019, 16:30

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan een “Open brief” die ik ooit heb geplaatst. Ook dit is een soort open brief, maar deze is bedoeld voor het adviescollege, de Raad van Wijze Mannen en Vrouwen, The War Ministry.

In september 2004, na 2 jaar noest onderhandelen lag er een convenant klaar ter ondertekening; een convenant waar zij in eerste instantie op reageerde met: “Nou, dat valt me helemaal niet tegen.”
Vóór die tijd had ik haar twee jaar lang € 1.500,- netto per maand betaald, bruto ruim € 2.200,-, zonder convenant, zonder enige overeenkomst, gewoon om het haar makkelijk te maken. Maar toen werkte ze nog niet. Behalve de laatste 6 maanden; toen werkte ze wel maar vond ze het helemaal niet nodig om dat te melden, want ze dacht dat dat voor de alimentatie niet belangrijk was. “Ik heb toch recht op de helft van wat hij verdient?”
Dat werd recht gezet en de alimentatie werd herberekend op € 1125,- bruto per maand. Niet met terugwerkende kracht, want dat zou zielig zijn. Je mag zo’n vrouw dat toch niet aandoen? 6 Maal € 1075,- = € 6.450,- bruto was voor mij natuurlijk niets, maar voor haar was het een vermogen en ze had al zoveel voor haar kiezen gehad door mijn schuld.
Die nieuwe alimentatie heb ik 5 maanden lang braaf overgemaakt, in goed vertrouwen dat er getekend zou worden.
Toen dat convenant na 5 maanden nog steeds niet was ondertekend vond ik het tijd worden om daar eens via een email naar te informeren, waarop ik als antwoord kreeg dat ze bij nader inzien helemaal niet van plan om te tekenen, omdat dat door jullie, haar adviescollege was afgeraden. Het was te weinig volgens de “experts”. Ik “zou allerlei voordeeltjes hebben genoten die ik niet met haar had gedeeld”.
Toen ik dat antwoord kreeg ben ik gestopt met mijn betalingen. Ik had geen zin meer om haar nog langer vrijblijvend te sponsoren. “Jij niet tekenen, ik niet betalen.”
Later is aangetoond dat dat advies niets zei over mijn eerlijkheid, maar alles over jullie boekhoudkundige en bedrijfseconomische vaardigheden. Examencijfer: 3, niet geslaagd. Zeg maar gerust: Cum Laude Gezakt.

Het waren dus enerverende tijden waarover genoeg te melden valt, een dramatische waardedaling van de zaak in de periode 1999 t/m 2007 met 96,3 % (en de oorzaak daarvan), wat ex dus had kunnen krijgen als we een paar jaar eerder waren gescheiden, dat ex het helemaal niet nodig had gevonden om mij mede te delen dat ze bij nader inzien toch besloot om niet akkoord te gaan met dat zo moeizaam tot stand gekomen convenant (waarom had ze dat moeten melden? Lulletje betaalde toch al dus dat hele convenant was niet nodig, net als die koopovereenkomst in 2007 totaal overbodig was), en als belangrijkste: ik heb vanaf mei 2001 tot juni 2004 niets anders gedaan dan vechten om de koers en winst van de zaak weer te krijgen zoals die was vóór 1999, en om de opbouw van de management fee te veranderen om daarmee privé meer armslag te krijgen. Ziet iemand kans om dat tegen te spreken? Te weerleggen met agenda’s en notulen van alle vergaderingen uit die periode? Ik heb ze nog; en ook de emails heb ik nog, en aantekeningen, berekeningen en (levensvatbare en vooral eerlijke) toekomstplannen.

In plaats van daar een beetje constructief aan mee te werken, werd er alleen maar gekrijst, dwars gelegen en geld uitgegeven aan een project dat in zotheid niet onder deed voor de procedures. Ik mocht voor de kosten opdraaien, arbeidsloon en facturen, er werd zelfs een (uiteraard mislukte) poging gedaan om mij een groot deel van het werk in de maag te splitsen, maar enige inspraak had ik niet en de gedroomde opbrengst zou gaan naar de volgende generatie en naar een buitenstaander die geen vinger uit stak maar die wèl de bankrekening beheerde. Dat is de manier om zaken te doen. Wat zal die man gelachen hebben.
Als iedereen zijn verstand had bewaard, dan had ex veel meer kunnen krijgen. Sterker nog: dan was er nú nog een gezond bedrijf geweest waar de hele familie goed van had kunnen leven, en had ook KVM een andere bevolkingssamenstelling gehad (nu moet ik eerlijk toegeven dat ik de huidige samenstelling wel kan waarderen. Loon naar werken, noemen we dat). 

Waar het nu om gaat is dat jullie, in jullie wraak- en bemoeizucht, haar hebben beroofd van minimaal 10 x 12 x € 1125,- = € 135.000,-. Daar komt nog € 3.000,- proces- en advieskosten bij.
Jullie zijn dus verantwoordelijk voor minimaal € 138.000,- schade voor haar. Niet ik; ik had geld klaar liggen, ik was bereid om direct weer te gaan betalen en heb dat ook voortdurend aangegeven. Het enige wat zij daarvoor hoefde te doen was een handtekening zetten. En dat mocht zij niet van jullie. In plaats daarvan werd zij tegen me opgehitst, een ander woord is er niet voor.
Over mijn eigen schade praten we niet, maar die is nog veel groter. Als iemand deze redenering kan weerleggen, dan hoor ik dat graag, zolang het niet met argumenten gebeurt als “Mama denkt daar anders over”, “daar wil ik niet over praten”, “het lijkt wel of we bij verschillende vergaderingen zijn geweest”, of “wat heb ik daarmee te maken?”. Want dat domme geleuter ben ik zóóóó verschrikkelijk zat, zoals ik dat drie jaar geleden ook al eens in een email heb geschreven. 

Dankzij jullie oliedomme adviezen heeft mijn ex al die jaren, zoals dat in de bekende brief, die ik na de laatste uitspraak in 2010 ontving van een voormalig bevriend echtpaar, werd genoemd “op bijstandsniveau moeten zien rond te komen.”

Wat voor hufterige praatjes er in al die jaren ook over mij zijn rondgebazuind: De enige die ooit zijn best voor haar heeft gedaan, ben ik zelf. Zelfs nadat ze me de oorlog had verklaard, heb ik nog geprobeerd haar te beschermen met aanbiedingen. Maar ook die mocht ze ongetwijfeld niet accepteren. 
Gelukkig heb ik, wat dat betreft, erkenning gekregen in de hierboven al aangehaalde brief: “Uit jouw weblog hebben we begrepen dat je haar nooit financieel in de kou hebt willen laten staan…”
Dat is ook absoluut waar, maar helaas kunnen we dat niet zeggen van het adviescollege van mijn ex, dat er geen enkele moeite mee had om haar figuurlijk in haar hemd en financieel in de kou te zetten.

Alleen is het zo jammer dat dat inzicht een beetje te laat opbloeide, pas toen het drama al was voltooid. Zo triest dat niemand tijdens die zotte procedures (terwijl het besef er dus was) de moed heeft kunnen vinden om mijn ex daarop te wijzen of om contact met mij op te nemen, of om na de voorstelling tegen ex te zeggen: “Ja sorry, ik begrijp dat je teleurgesteld bent, maar je hebt dit aan jezelf te wijten. Je hebt op de verkeerde ezel gewed.”
Niemand is ooit verder gekomen dan destructief geraaskal. Niemand heeft ooit zelf iets gedaan om haar een wat beter leven te bezorgen, of om een einde te maken aan die zinloze spruitjessoap. Zelfs nu nog, 16 jaar later, blijkt ze nog steeds in een fijn appartement te kunnen wonen omdat ik ooit mijn handtekening op de hypotheekakte heb gezet. Als het aan jullie “hulp” had gelegen, dan was ze waarschijnlijk ergens in een achterbuurt terecht gekomen. Of in het worst-case scenario had zij nu ook in zo’n barak in Tokkie World gewoond.

Of willen jullie nog steeds volhouden dat dat allemaal mijn schuld is geweest? Je treitert de kapitein uit de stuurhut en als het schip daarna aan de grond loopt, dan is dat de schuld van de afwezige kapitein?
Ik weet van diverse kanten dat jullie jarenlang hebben volgehouden dat ik jullie na mijn vertrek zó lang bezig heb gehouden dat jullie geen tijd overhielden om de zaak “uit te bouwen”. Maar afbreken is iets anders dan niet uitbouwen. En als het al zó veel werk kost om in 2 jaar tijd 5 mailtjes te sturen van één regel: “We kunnen niet tekenen want de bank ligt dwars”, afgewisseld met één mail: “Als er nu niet gauw wordt getekend, dan is het einde oefening”, (terwijl er helemaal niets lag om te tekenen want daar een beetje energie in steken was te veel gevraagd), dan kan ik me voorstellen dat er in je hoofd geen ruimte meer overblijft om plannen te bedenken, er apparatuur en klanten voor te vinden etc. Kortom, dan ben je als ondernemer gewoon geen lor waard, wat ook in al die jaren maar al te vaak is bevestigd.

Ik heb een voorstel voor jullie waar jullie eigenlijk geen nee tegen kunnen zeggen. Toon eens een beetje karakter, “put your money where your mouth is”. Steek eens echt een poot voor haar uit en zorg ervoor dat mijn handtekening van die hypotheekakte wordt verwijderd. Zet je eigen handtekening erop. Dan kan dat boek eindelijk echt worden gesloten.

Als ik volgend jaar bij mijn aangifte IB die hypotheek niet meer bij mijn “Vooraf ingevulde gegevens” tegenkom, dan beloof ik dat ik niet meer zal bloggen over mijn verleden. Daar kun je toch geen nee tegen zeggen? Wat zo’n loser als ik voor elkaar kan krijgen, dat mag voor zo’n superteam als jullie toch zeker geen enkel probleem zijn? Dat kan niet meer zijn dan een paar minuten werk; en dan zijn jullie voor altijd van dat gezeik van mij af. Typisch klusje voor de traditionele aanpak: “Laat dat maar aan mij over; ik regel dat wel even.”
Al moeten we dan wel allemaal samen kruisjes slaan, hopen en (de eventuele gelovigen) bidden dat dat “even regelen” niet, zoals al die voorgaande keren, uitmondt in slapstick taferelen.

Daar staat natuurlijk iets tegenover. Als die hypotheek daar volgend jaar nog wèl staat, dan heb ik er weer een onderwerp bij waarop ik me kan uitleven. En zelfs de bedrijvendokter moet zich enigszins kunnen voorstellen op wat voor toon dat dan gaat gebeuren.