Ik ben weer actief aan het worden

De afgelopen weken ben ik overwegend bezig geweest met pijn lijden, wat niet mijn favoriete bezigheid is. Ik kan goed tegen pijn al zeg ik het zelf; maar het was nu zo heftig dat het constant al mijn aandacht trok. Dan komt er niets uit mijn handen. Gezellig doen lukt wel, en dat heb ik ook genoeg gedaan. Ik ben op bezoek geweest, heb bezoek ontvangen, ik heb heerlijke gesprekken gehad, ik ben op stap geweest, alleen of samen. Maar iets produktiefs doen, dat lukte niet.

De injectie die ik in de pijnpoli heb gekregen heeft, helemaal volgens de voorspellingen, allerlei koddige bijverschijnselen opgeleverd. Ik weet nu wat vrouwen in de overgang doormaken, inclusief opvliegers en stemmingswisselingen. Ik weet zelfs hoe het is om, zomaar zonder enige reden, zwaar chagrijnig te zijn.
Het leukste moment was afgelopen zondag toen ik eerst een gevoel kreeg alsof er een paar honderd kokendhete 220 Volt naalden in mijn onderrug werden gestoken. Daarna verspreidde dat gevoel zich langzaam via mijn ruggegraat tot in mijn achterhoofd, en toen staakten mijn beide benen. Gelukkig had ik daar weinig last van omdat ik aan mijn eettafel zat, en ging het na een kwartiertje over, althans in zoverre dat ik kleine stapjes kon nemen.
Het lopen is sinds die tijd van een bedenkelijke kwaliteit gebleven, maar dat interesseert me geen lor. Ik ben dolblij als ik een beetje vooruit kom, en dat blijf ik trouwens, ook als ik niet meer op eigen benen kan staan. Lopen is leuk, maar rollen is een goede tweede.
Het was voor het goede doel, want daarna begon de pijn minder te worden. Sinds gisteren is het te verdragen. Daar heb ik meteen gretig gebruik van gemaakt om weer actief te worden. Ik ben met een van de vriendinnen op kringloopwinkeltoernee gegaan om inspiratie op te doen voor mijn bovenverdieping. Ik weet eindelijk hoe ik het hebben wil. Nu het uitvoeren nog. Zaterdag weer op toernee, naar Zwolle maar nu ga ik alleen en met een duidelijk doel voor ogen.

Denken gaat onder alle omstandigheden door, dus de aantekeningen stapelen zich op, en ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn toekomstplannen iets vaster te omlijnen. 
Ik heb in een opwelling, op dit blog na, alle websites opgeheven per eerste vervaldatum. Ik wil een verse start, op een nieuw fundament dat ik in mijn eentje ga leggen.
Maar wat dat wordt, daar ben ik nog niet zeker van. Er zijn zoveel dingen die nog gedaan kunnen worden; leuke, maar ook niet leuke.
De leuke trekken me meer; ik word ‘een dagje ouder’ en maak mezelf wijs dat ik recht heb op rust en plezier. Maar wat is plezier? Op een terras zitten, marathons lopen, als een razende over de wereld trekken om te zien of het gras nog wel overal groen is?
Of betekent plezier voor mij proberen om ‘in de winter van mijn leven’ nog iets te betekenen voor de wereld? Ik neig naar het laatste. Maar het probleem is dat ik dat in de afgelopen jaren al vaker heb gedaan, en dat ik verre van tevreden ben over het resultaat daarvan. Daar was ook wel iedere keer een oorzaak voor, maar ik ben daardoor wel wat onzekerder geworden.
De roep is er, of misschien is het wel een roeping. Er zijn zoveel dingen die niet goed zijn, die schreeuwen om commentaar. Of er met dat commentaar iets gedaan wordt, dat is niet aan mij. Maar als je het niet probeert, dan weet je zeker dat er niets gebeurt.

P.S. ik heb in een opwelling soezen gebakken en gevuld met een vrije fantasie hete knoflook-kaasragout. Het was maar een kladversie, dus visueel valt er commentaar te leveren, maar verjopje, die waren een partij lekker. Dat is goed voor mijn zelfvertrouwen. Misschien helpt dat me over mijn onzekerheid heen.