Hierom gaan we massaal uit elkaar

Geüpdatet dinsdag 22 januari 2019, 17:00

Vandaag in de Telegraaf  een stuk ‘Hierom gaan we massaal uit elkaar en het is niet wat je denkt.’
Scheiden is een probleem van deze tijd. Mensen scheiden te makkelijk, en zouden meer energie moeten steken in het redden van hun relatie. En vooral moet je bij elkaar blijven voor de kinderen, als die er zijn, is de mening van de meeste geïnterviewde passanten. Die uiteraard zelf allemaal een goede relatie hebben of helemaal geen relatie. Want als buitenstaander weet je natuurlijk alles het allerbeste.

Als ervaringsdeskundige binnenstaander ben ik het absoluut niet eens met de buitenstaanders. Als je bij elkaar past hoef je helemaal geen energie te steken in je relatie. Dan gaat alles vanzelf soepel. Als je een relatie hebt waar aan gewerkt moet worden, dan klopt er iets niet. Zodra je moet gaan schaven aan persoonlijkheden om ze beter op elkaar te laten aansluiten, dan is er iets goed fout.
De fout is niet dat we te makkelijk scheiden. Integendeel, onze meest gemaakte fout in de relationele sfeer is dat we te makkelijk trouwen. En de enige manier om dat op te lossen is scheiden. Met de alternatieven, een vechthuwelijk, doormodderen, of langs elkaar heen leven is niemand gebaat, ook kinderen niet. Kinderen hebben een stabiele omgeving nodig en ongelukkige ouders vormen  zelden een stabiel platform.

In dit verband heb ik niet de neiging om mijn ex een sneer te geven. Ze was een best mens (en hopelijk is ze dat inmiddels weer) maar wij waren absoluut niet compatible.
Ik was 23 jaar oud, hoog tijd om te trouwen, toen ik haar ontmoette, we vonden elkaar aardig en stapten in het huwelijksbootje.
Maar echt thuis heb ik me in dat bootje nooit gevoeld, en zij waarschijnlijk ook niet. We waren samen het schip in gegaan; daar kwam het meer op neer. We hadden geen slecht huwelijk. Natuurlijk voelden we wel iets voor elkaar, anders hadden we het niet 31 jaar lang samen uitgehouden. Maar dat was geen liefde, meer een genegenheid zoals je die voor een familielid voelt. Een typisch broer-zus huwelijk; we waren nooit innig samen, maar we hadden ook nooit ruzie, er werd niet gevochten. Dat kwam later pas, na de scheiding.
Als ik mijn eerste huwelijk vergelijk met andere stellen waar we toen mee omgingen, waar echtgenoten elkaar bekogelden met vleesvorken of theekopjes, en waar de kinderen huilend de deur uit vluchtten omdat de ouders elkaar krijsend te lijf gingen, dan waren wij mazzelaars.
Maar een geweldloos huwelijk is iets anders dan een liefdevol huwelijk. Er zijn allerlei variaties mogelijk; wij hadden een saai huwelijk. Er was geen sprake van romantiek; tegenover elkaar zitten en oeverloos met elkaar kletsen, of samen hand in hand boodschappen doen was er niet bij. Om mijn criticasters bij voorbaat de pas af te snijden: Ik beweer niet dat je alleen maar liefde voor elkaar voelt als je veel praat of als je hand in hand loopt. Hand in hand lopen is niet het ultieme bewijs van liefde. Het was bij ons één van de vele symptomen. Wij werden als magneten naar elkaar toe getrokken, zo dicht mogelijk. En veel dichter dan hand in hand kun je op straat niet bij elkaar komen. Coby en ik waren een twee-eenheid, of zoals ik ons noemde: een twee-eiige eenling.

Mijn ex en ik wisten geen van beiden wat liefde inhoudt. Een maatlat waar je je gevoel langs kunt leggen, bestaat niet. Hoe meet je iets dat je nooit hebt gevoeld? Hoe weet je wat liefde is als je het nooit eerder hebt meegemaakt? Er is geen vergelijkingsmateriaal en er is ook niemand die je het kan uitleggen.

Ik leerde Coby kennen, en begreep toen pas wat echte liefde is. Maar dat betekent niet dat mijn eerste huwelijk naar de bliksem ging doordat er een andere vrouw in het spel kwam. Het omgekeerde was het geval. Er was ruimte voor een andere vrouw omdat ons huwelijksbootje niet meer dan een gammel schuitje was.