Het onvermijdelijke einde

Iedereen gaat eens dood. Mijn lief, ik en jij ook. Vroeger was ik doodsbang voor dat einde, maar naarmate ik ouder word krijg ik daar steeds meer vrede mee. Ik denk ook dat het voor ieder mens eens genoeg is geweest. Soms heb ik dat gevoel nu al. Vroeg of laat wordt de stapel ellende groter dan de stapel plezier en zodra dat gebeurt is het leven zinloos.

Dat einde op zich is dan ook het ergste niet. Een einde in de verre toekomst is goed te verdragen, maar een einde op korte termijn is lastiger. Mijn lief omschreef dat enige weken geleden aldus: “Ik wist heus wel dat ik hier eens aan zou overlijden, maar eens komt nu wel erg dichtbij”.

De onzekerheid is slopend. Hebben we nog een jaar, 2 jaar, misschien zelfs 3 als we erg veel geluk hebben? Of hebben we onze laatste Kerst samen gevierd?