Het begint op een huis te lijken

Geupdatet 16 september 20:00 uur

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik een huis helemaal naar mijn eigen smaak ingericht, wat een vreemde, tegenstrijdige situatie opleverde. Aan de ene kant heb ik ervan genoten om helemaal mijn eigen gang te kunnen gaan, om zonder overleg vloeren, wandbedekking en meubels te zoeken, om te bepalen welke meubels ik wilde meenemen uit het vorige huis, en waar ik alle meubels wilde plaatsen. Extra leuk was het om het voor elkaar te krijgen met een micro-budget, wat ik vroeger een drama had gevonden.

Aan de andere kant leverde het ook weer voortdurend emotionele momenten op. Hoe ik er ook van genoot, ik had het veel liever weer samen willen doen. Bij iedere beslissing ontstond ook een ‘Ach’ moment.

Ben ik gelukkig? Dat ben ik absoluut, ik ben dolgelukkig, met dit huis, met mijn vrienden, met mijn leven, mijn bezigheden, mijn hobby’s, mijn hobbykamer, al heb ik die nog niet één keer gebruikt omdat die nog vol staat met dozen die nog moeten worden uitgepakt. Dit stukje schrijf ik dan ook weer in de huiskamer met de laptop op de eettafel.
Als ik de kans kreeg om terug te gaan in de tijd, zou ik dat dan doen? Natuurlijk zou ik dat! In ieder geval wel naar de tijd met Coby. Ondanks alle ellende zou ik die periode dolgraag dag voor dag overnieuw willen beleven; al zou ik met de kennis van nu een aantal zaken heel anders aanpakken. Niemand zou nog een millimeter ruimte of een minuut uitstel van me krijgen. Er zou absoluut geen gelegenheid meer zijn voor theaterstukjes, verdwijntrucs en “charme”-offensieven. Er zou geen stuiver betaald worden zonder convenant; en bij de eerste-de-beste email “We kunnen niet tekenen want de bank ligt dwars” zou er een aangetekende sommatie op de post gaan. Ik snap nu, in 2018, nog steeds niet hoe ik zo naïef heb kunnen zijn om me met die kinderachtige spelletjes bijna 8 jaar aan het lijntje te laten houden. Vanaf september 2002 tot juni 2010! Hoe hilarisch het allemaal ook was, het heeft me wèl zeeën van tijd en geld gekost, en Coby’s gezondheid geen goed gedaan.
Maar zou ik ook verder terug willen gaan in de tijd, naar de tijd vóór Coby? Ik verdiende goed, maar dat is helaas ook het enige positieve puntje van die tijd geweest. En daarbij moet ik de kanttekening plaatsen dat het uitgeven nog veel beter ging. We waren troostkopers, een andere omschrijving kan ik er niet voor bedenken. Mensen die niet gelukkig zijn, proberen het te worden door met geld te smijten. Het smijten ging ons allebei goed af, maar het geluk bleef weg, bij gebrek aan de onmisbare vruchtbare voedingsbodem.
De bodem van mijn leven bleek drijfzand, vrienden en familie die me bij de eerste de beste roddel over de rand van het nest smeten, brallende en zelfingenomen snoevers als medewerkers. Er ging geen dag voorbij zonder zotte discussies, zonder ergernissen.

Als ik daar aan denk, dan realiseer ik me nog beter hoe gelukkig ik nu ben, zonder die toneelspelers, al zijn mijn traanbuizen nog steeds tot de rand gevuld. Hoe vol die traanbuizen zijn, bleek weer bij de ontruiming van de vorige woning, ons samen ingerichte nest. De meubels eruit halen, dat was redelijk goed te doen, maar het nest zelf afbreken, dat lukte niet. De vloeren slopen, het behang verwijderen, de spachtelputz glad smeren, de rolgordijnen, zonweringen en gordijnen verwijderen. In strijd met de huurovereenkomst heb ik het dan ook nagenoeg volledig gestoffeerd achter gelaten.

Gelukkig zag de makelaar daar de positieve kant van: er blijken nogal wat aanvragen te zijn voor korte termijn huur, in afwachting van de oplevering van een een nieuwe woning bijvoorbeeld. En voor dat soort mensen is een gestoffeerd huis ideaal. En voor mij is het een fijn idee dat onze spulletjes niet vernietigd worden, maar hergebruikt net als alle meubels en accessoires die allemaal onderdak hebben gevonden binnen de vriendenkring. Er is niets naar de kringloopwinkel gegaan, wat typerend is voor het verschil tussen toen en nu. Ooit zouden overbodige interieurstukken zijn behandeld als afdankertjes, waar iedereen de neus voor zou hebben opgehaald; nu werden ze graag aangenomen als kostbare aandenkens.

Mijn nieuwe adres:
De Greente 37
8255 CP Swifterbant