Gewoon weer even bijkletsen

Gisteren heb ik iets gegeten dat geen mens zelf zou bedenken. Ik kwam het tegen bij 24Kitchen op een menukaart van een restaurant in Nashville: Pulled pork met Mac ‘n’ Cheese en verse spinazie.
Ik had alle ingrediënten in huis, en omdat ik mijn trip in een opwelling had geannuleerd, kon ik ook geen enkele smoes bedenken om het niet te proberen.
Conclusie: Verdraaid, het is helemaal niet verkeerd. Maar voedinstechnisch niet aan te bevelen voor dagelijks gebruik. Afgezien van de spinazie zit er weinig in waar je lichaam een gat van in de onzonlaag springt.
Voor wie ooit, door welke reden dan ook, een onweerstaanbare neiging krijgt om het ook te maken: Gebruik je fantasie voor de onderdelen, of vraag het aan Google. En anders kan 24Kitchen je er alles over vertellen. Aan mij als informatiebron heb je deze keer niets. Ik heb gebruikt wat ik in huis had en bij de bereiding mijn hart gevolgd. De pulled pork is bijvoorbeeld gemaakt van krabbetjes, die in een pittige bouillon een uurtje of 7 bij een temperatuur van 140 graden in de oven hebben liggen sudderen. Maar wat er allemaal in die bouillon zat, dat weet ik niet meer, want ik had die dingen al een paar weken geleden in een opwelling van inspiratie gemaakt en hoefde ze dus nu alleeen maar uit de vriezer te plukken.
Voor de Mac ‘n’ Cheese gebruikte ik een restant van de pittige ragout waarmee ik eergisteren in een vlaag van inspiratie soesjes had gevuld als avondsnack.
Om spinazie te roerbakken met een paar pijnboompitten, heeft niemand een kookboek nodig, neem ik aan.

Waarom schrijf ik dit allemaal? Van opluchting, van blijdschap. De pijn staat op een sudderplaatje, en nu merk ik wat een invloed pijn heeft op je dagelijks functioneren. Opeens ben ik geen belegen, lusteloze kerel meer, maar blaak ik weer van energie. Ik ben gisteren de hele dag bezig geweest, niet alleen in de keuken, maar ook boven waar ik heb opgeruimd, en tot in de finesses heb bedacht hoe ik het wil indelen, en een lijstje heb opgesteld wat ik daarvoor nodig heb. Straks ga ik dat nog een keer controleren, en dan bestellen bij Hornbach.
Ik heb zelfs kans gezien om weer een paar boeken in te zien. Daar volgt vandaag of norgen commentaar op. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.
Ook hoop ik in de komende dagen een schandalige achterstand met correspondentie weg te werken. Ik schaam me daar een beetje voor.
Tussendoor heb ik een brief geschreven aan mijn huisarts, met commentaar op de manier waarin in ons, overigens puike, zorgstelsel met geld wordt gesmeten, hoe artsen elkaar negeren, hoe slecht ze met elkaar samenwerken, hoe ze daardoor zo dicht mogelijk langs elkaar heen werken.
Hoe vakbekwaam artsen ook mogen zijn, ze zijn verstrooide wetenschappers, die helemaal vergeten dat ze alleen maar iets kunnen bereiken als ze samenwerken, en elkaars expertise respecteren. En daar is geen sprake van als specialisten de huisarts helemaal niet melden wat ze hebben ontdekt en wat daar aan gedaan zou kunnen worden. Na een röntgenfoto, een MRI scan en vier consulten bij een orthopeed, een neuroloog, een neurochirurg, en weer een orthopeed voor een second opinion, bleek het dossier van mijn huisarts te bestaan uit 3 velletjes A4 met daarop iedere keer niet meer dan een diagnose. Geen arts durfde het blijkbaar aan om ook de behandelopties, die met mijzelf wèl uitgebreid waren besproken, op papier te zetten. Een daarom bedenkt de huisarts zelf maar iets, waarmee dus de kosten en inspanningen van die specialisten helemaal voor niets zijn geweest.
Vaak gebeurt het, dat ik naar mijn arts ga voor één specifiek onderwerp; na twee zinnen word ik onderbroken en overspoeld met een woordenwaterval. En vóór ik het weet word ik de deur uitgeveegd met een schouderklopje en een minzaam glimlachje, maar zonder dat er ook maar één woord is besteed aan het onderwerp waar ik voor kwam.