Futiliteiten

De week begon vervelend, met een paar futiliteiten in de aanloop naar Coby’s verjaardag. Absolute kleinigheden die je normaal direct naast je neerlegt. Maar het lastige van futiliteiten, als je alleen bent, is dat je niets hebt om ze mee weg te spoelen. Ze blijven als een brok in je keel hangen, en worden daar steeds groter. Zeker met een emotionele week voor de boeg (want die zekerheid had ik wel) staan een paar onbenulligheden garant voor slapeloze nachten en, voorzichtig uitgedrukt, lastige dagen.

Gelukkig werd de week prachtig afgesloten, waardoor die brokken alsnog werden weggespoeld. Veel prettige gesprekken gehad, live, via Facebook, email en telefonisch; uiteraard de meeste in het teken van en over Coby.

En daar bovenop een paar onverwachte, en verrassende afspraken en uitnodigingen. Zelfs een uitnodiging uit België.

Vandaag had ik zelfs de geestelijke rust om een flinke boswandeling te maken. In het bos word je nergens door afgeleid, waardoor je gedachten onaangelijnd hun gang kunnen gaan. Als ik niet lekker in mijn vel steek, dan loopt zo’n wandeling fataal af.

Maar nu, omdat ik me fijn voelde, liep ik geen risico dat mijn hersens op hol zouden slaan. Ik liet mijn gedachten hun gang gaan. Uiteraard begon dat bij Coby. Dan moet ik ze wel even terug fluiten, want als ik dat niet doe, komt Coby naast me lopen, net als vroeger, hand in hand. En dan ben ik nergens meer.

Daarna gingen ze, om onverklaarbare redenen, steeds verder terug in de tijd. De eerste jaren in Swifterbant, vervolgens de laatste jaren in Lelystad, De Griend, toen mijn ouders nog dagelijks op bezoek kwamen.

Om al even onduidelijke redenen kwam ik nog verder in het verleden terecht. Bij de klucht die werd opgevoerd door het slechtst spelende amateur-toneelgezelschap dat ik ooit heb meegemaakt. Vroeger moest ik altijd denken aan een slapstick, maar tegenwoordig kan ik het alleen maar vergelijken met The Muppet Show.

Drie of vier keer ben ik, o.a. door een accountant met een lachstuip, opgebeld met hilarische verhalen over charme-offensieven die achter de coulissen werden opgevoerd om de situatie op het toneel wat op te leuken.
Één keer heeft zo’n offensief effect gehad. Maar heel bijzonder; dat ene offensief heeft me heel veel geld gekost, maar was ook de intro voor een hele keten gebeurtenissen die uiteindelijk leidden naar een extra clausule in een contract. Een hoofdelijke-aansprakelijkheidsclausule die me heeft behoed voor een strop die makkelijk in de honderdduizenden euro’s had kunnen lopen.

Wie een kuil graaft voor een ander, lazert er zelf in. Of als je geen schep kunt vasthouden, probeer dan geen kuil te graven.