Foutje

Ik heb me vergist, schoot me vandaag opeens te binnen. Zomaar, zonder enige aanwijsbare reden.
Dat betreft die vermeende amorele mentaliteit, het gebrek aan schuldgevoel waarover ik schreef in mijn vorige post. Dat was een fout van me. Althans, het behoeft een aanvulling.
Ergens heel diep verstopt in die lillende vetberg, in die gigantische massa puur verzadigd vet zit wel degelijk een minuscuul flardje geweten, of in ieder geval iets dat met een besef van schuld en boete te maken heeft. Of anders is het misschien angst om betrapt te worden. Maar dat is ook een soort emotie, dus reken ik het toch mee als een positieve eigenschap, al is het nog zo rudimentair.

Want, zo herinnerde ik me vandaag plotseling, hij verraadt zichzelf als hij liegt.
Dan begint hij namelijk te kuchen. Waarom hij dat doet? Dan hoeft hij je niet aan te kijken.

Is dat hoopgevend of niet?