Even de tanden op elkaar, het is voor het goede doel

Het voelt alsof we al maanden in deze situatie leven. En toch is deze aflevering van Lubach pas net iets meer dan 2 weken geleden gemaakt. Toen leefden we er nog op los, trokken we nog massaal de natuur in, en het strand op, gingen wandelen en picknicken in het Vondelpark. Toen was corona nog een griepje dat alleen anderen treft. Voor sommigen is het dat nog steeds, maar gelukkig is het besef inmiddels wel ingedaald bij het grootste deel van de bevolking dat corona iets meer is dan een verkoudheid XL. Corona is een gluiperige sluipmoordenaar. Net zoiets als mijn voormalige familie, maar dan iets intelligenter en met een iets grotere doelgroep. Corona denkt niet kleinburgerlijk truttig lokaal; corona heeft globale ambities. En corona doet het niet om er op een bezopen manier een paar centen mee binnen te slepen. Corona doet het voor de fun of it. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Als we dat gevoel nou vasthouden, en ons niet laten meeslepen door de Jensens, Kelders en Miepen en Alies uit Almere of Purmerend, die het allemaal veel beter denken te weten dan Ab Osterhaus en Diederik Gommers dan overleeft de maatschappij het wel.

Maar als we ons door die apostelen 2.0 laten meeslepen, dan liggen in nog time ziekenafdelingen en IC’s tjokvol met stervende veertigers en vijftigers. Want het zijn momenteel wel de volvette tachtigers die eraan sterven, maar 75% van de patiënten bestaat uit jongeren die corona overleven dankzij de verzorging. Dat lukt alleen maar als we die zorg niet overbelasten. 

Ik weet dat het moeilijk is voor sommige Nederlanders, want in veel kringen ontstaat er een soort hersenkoorts als de naam Rutte valt, maar toch, probeer de woorden van onze minister-president vast te houden: “Laten we ons niet vastklampen aan schijntegenstellingen.”

Laat het bepalen van de strategie alsjeblieft over aan de mensen die er verstand van hebben. Luister gewoon naar de overheid, doe wat die overheid ons adviseert. Negeer de ‘wijze raad’ van Alie en Miep, Robert en Jort, of één van die andere overhaast zelfbenoemde, goed bedoelende maar daarom niet minder onnozele, deskundigen.

Laten we vooral niet vergeten dat Kelder en Jensen verslaggevers zijn, journalisten o.i.d. Dat betekent dat ze overal nèt genoeg van weten om er vragen over te kunnen stellen. Het is de taak van experts om antwoorden te bedenken op die vragen. Dat dat veel te vaak wordt vergeten, kunnen we iedere avond op de televisie zien, waar de talkshowhosts vooral aandacht eisen voor hun eigen mening.

Zelfs Trump begrijpt het inmiddels. Het zou me zelfs niet verbazen als mijn neven en mijn zwager het intussen ook begrijpen, althans tot op zekere hoogte. Dat wil zeggen dat ze niet helemaal door het behang gaan omdat al die ‘ontzettend belangrijke voetbalwedstrijden’ voorlopig even niet gespeeld worden om te voorkomen dat de voetballers dood gaan om het publiek te verwennen. Dat was vroeger zo, in de tijd van Nero. Toen moesten er spelers dood, anders was er niets aan. Sterven was toen nog een eerzaam beroep. In Spanje doen ze het nog steeds, al zijn daar de tegenstanders vervangen door stieren. Dit omdat stieren niet zijn verenigd in een vakbond.
Tegenwoordig, dankzij de CAO, gaan de menselijke sporters langer dan één wedstrijd mee. Uit humanitaire overwegingen ben ik het dit keer eens met die CAO.
Over mijn neven twijfel ik een beetje, want ik heb daar meer verbijsterende staaltjes logica van meegemaakt. Ik herinner me bijvoorbeeld de begindagen van de wet op de ‘rookvrije werkplek’. Op de eerste vijftien pagina’s van die wet werd omstandig uitgelegd waarom de werkplek rookvrij diende te zijn, hoe we die wet moesten uitleggen, hoe en waarom de werkplek moest worden beschermd, en wat voor sancties er allemaal mogelijk waren om overtreders te straffen. Dat was allemaal erg lastig en werd dus maar overgeslagen. Op pagina 16 was te lezen dat er voor de zwaar verslaafden binnen het bedrijf een ‘rookruimte’mocht worden aangelegd. Het probleem werd opgelost door op de deur van het grootste kantoor met 4 werkplekken, een brief te plakken met de tekst ‘ROOKRUIMTE’. Met een blik in de ogen die het midden hield tussen ‘Wat zijn wij slim hè?’ en ‘Als je er iets van durft te zeggen, dan beuk ik de hersenpan tussen je oren vandaan’. 
Het heeft de huurbaas achttien maanden gekost om uit te leggen dat deze ‘oplossing’ goed kon zijn voor een indrukwekkende boete.
Wat mijn neven betreft, houd ik dus een slag om de arm, maar dat Trump de ernst van corona na drie maanden al beseft zegt toch genoeg, lijkt mij. Dan moet het toch wel echt heul erg zijn, nietwaar?

Wil je nog langer van Ajax genieten, houd dan voorlopig anderhalve meter afstand. Liefst nog iets meer, wat mij betreft. Als je het niet kunt opbrengen voor je medemens, doe het dan voor ‘de sport’. Anders heb je volgend jaar waarschijnlijk niets meer om naar te kijken.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/even-de-tanden-op-elkaar-het-is-voor-het-goede-doel/