Even bijbabbelen

Geüpdatet 4 september 18:45 uur

Mijn trouwe lezers horen de laatste tijd niet erg veel van me. Daarom maar even een uitlegje.
Ik word steeds minder mobiel en ben daardoor grotendeels aan huis gekluisterd. In het begin kwam er weinig uit mijn handen, maar nu ben ik gewend aan de situatie, en probeer ik thuis zoveel mogelijk leuke dingen te doen. Gelukkig heb ik tijdens mijn wandelingen door Amsterdam een heleboel materiaal en informatie verzameld.
Met dat materiaal probeer ik toch maar één of meer films in elkaar te draaien. Als het niets wordt, ben ik toch lekker bezig geweest.
Daarnaast ben ik maar aan het lezen geslagen, romans en populairwetenschappelijk. Een heleboel interessante dingen geleerd, waar ik over wil schrijven. Heel apart, terwijl ik nog steeds niet geloof, heb ik een heleboel onderwerpen in klad behandeld vanuit een religieus standpunt. En vanuit dat standpunt ga ik die onderwerpen ook uitwerken.
De reden daarvoor is simpel. Gewoon schrijven wat er momenteel allemaal in de maatschappij en in de natuur verkeerd gaat, dat wordt zo’n zure opsomming waarvan er al veel te veel te vinden zijn. In plaats daarvan de situatie, zoals die nu is, vergelijken met de situatie, zoals die ooit was, maakt het al veel duidelijker en interessanter. Maar als je je daabij dan ook probeert voor te stellen dat het allemaal met opzet zo in elkaar is gezet, dan heb je de mogelijkheid om een kille documentaire te veranderen in een kort verhaal of een roman, compleet met emoties. 
Het grappige is, dat je daarna die Schepper weer kunt verwijderen uit het verhaal zonder dat het verhaal daardoor begint te wankelen. Zonder oneerbiedig te willen zijn, zonder dierbare gelovigen voor het hoofd  te willen stoten: Als het gebouw klaar is, zit de taak van de architect erop. Het onderhoud moeten we zelf doen, en dáár zit het probleem. Dat onderhoud zullen we nooit onder de knie krijgen. In plaats daarvan zijn we met man en macht bezig met een soort nieuwe schepping, nòg beter, nòg groter.  

Daarna kun je naar hartelust uitleven op al die ‘prachtige uitvindingen’ die we sinds de oude oertijd hebben gedaan. Vul zelf maar iets willekeurigs in; er is keuze genoeg.

En als je daar mee klaar bent, dan haal je in gedachten die architect weer te voorschijn, en roep je bijvoorbeeld heel trots: “Kijk eens wat we hebben gemaakt voor je? Zie je in dat hok die roze rugbyballen, met die heel korte pootjes eronder, en met dat stopcontact aan de voorkant? Dat noemen we varkens. Die hebben we gebouwd van die zwijnen die jij ons had gegeven. Daar kun je nog wat van leren, toch? Die zwijnen waren niet te hanteren joh, en zo taai. Dan moet je dit vlees straks even proberen, je weet niet wat je proeft. En daar, bij die stinkende schoorsteen kun je zien hoe efficiënt we van die varkens dat malse vlees maken. Knap van ons, hè? Duizend varkens per uur doen we makkelijk. Eerst krijgen ze een pen in hun kop, en daarna zijn ze binnen 30 minuten ontbonden in karbonades, spekreepjes, haasjes, en lappen. Ze gillen er in het begin een beetje bij, maar daar wen je aan hoor. Waarom moet je nou zo huilen?”

Het uitwerken van die stukjes lukt momenteel niet omdat ik geen rust heb in mijn hoofd. Om die zelfde reden heb ik ook allerlei bezoeken al weken lang laten liggen, emails niet beantwoord, en telefoontjes niet gepleegd. Er zijn zelfs mensen die al een jaar niets van me hebben gehoord. Daar schaam ik me voor, maar iedere week zeg ik tegen mezelf dat ik dat volgende week zal doen. Maar vóór je het weet, is volgende week al weer vorige week geworden.

Die malle rel vraagt veel te veel van me. Allemaal negatieve energie die zinloos uit me wordt gezogen, zonder dat ik weet hoe ik dat kan stoppen.

Daarnaast vraagt mijn lichaam veel te veel aandacht. Ik voel me alsof ik ben opgebouwd uit blokken schuimrubber. Mijn benen luisteren niet meer naar me, en praten ook niet tegen me. De telefoonlijn tussen het onderstel en de controletoren is gestoord vanwege een zooi beschadigingen in mijn rug. Die daarom ook steeds meer pijn gaat doen. Ondanks steeds meer morfinepleisters is de pijn niet meer te harden en wordt mijn mobiliteit ook steeds slechter. Mijn wandelactieradius is vooral in de laatste zes weken behoorlijk gedaald. Midden juli liep ik in Amsterdam nog 15 kilometer op een dag met de hulp van 15 gram Oxycodon, gisteren was Albert Heijn zelfs te ver op 2 Fentanyl pleisters, en vandaag heb ik al moeite om de voordeur te halen.

Morgen mag ik naar Bergman Clinics in Ede. Dan hoop ik meer te horen. Natuurlijk wil ik graag lopen, maar vooral wil ik van die pijn af. Dan kan ik eindelijk doen wat ik wil. Full time schrijven, filmen, en vooral gezellig doen.