Elk nadeel heb zijn voordeel

Ik ben weer mobiel, kan zelf weer alles in en om het huis, kan weer auto rijden met 80 km per uur. Ik ka weer lopen, in een slakkengang en echt elegant ziet het er niet uit. Op de conditie na, ben ik weer een soort mens. Als het nooit meer beter wordt dan nu, en dat risico bestaat, dan ben ik dik tevreden.

Het waren 4 lastige maanden, die me behoorlijk gefrustreerd hebben achtergelaten. Voor ik die smak maakte, begon ik net weer lekker produktief te worden, en toen kwam er dus weer een pauze van 4 maanden. Mijn hele leven met Coby is één grote hordenloop geweest, en het afgelopen jaar is dat gewoon doorgegaan.

Ik heb me gruwelijk gefrustreerd gevoeld. Autorijden kon ik niet, lopen kon ik niet en met een scootmobiel ga je ook niet gauw een dagje op stap. Ik was dus aan huis gekluisterd, waar ik weinig tot niets kon doen. De trap kon ik niet op, dus zelf de was doen was onmogelijk, ramen lappen kon ik niet. Afstoffen, stofzuigen en dweilen lukte met veel pijn en moeite wel, hoewel ik natuurlijk niet overal bij kon. Bovendien deden vrienden en vriendinnen dat met liefde voor me.

Ik hab dus eindelijk alle tijd om te werken aan  mijn websites, foto’s en films. Dat deed ik dan ook zo veel mogelijk. Maar helaas ging dat ook niet echt op volle snelheid, integendeel. Een rolstoel is alles behalve ideaal als bureaustoel, een bedtafeltje als bureau is ook niet bepaald ergonomisch, dus langer dan 20 minuten achter elkaar werken leverde krampen op in al mijn spieren, die toch al problemen opleverden omdat ze veel te weinig werden gebruikt.

Het is verbazend en interessant om te zien hoe snel een lichaam in stilstand aftakelt. Spiermassa neemt met de dag af en verslapt, de conditie gaat in een moordend tempo achteruit, huid wordt lelijk, en pezen verstijven.
Twee keer per week kreeg ik daarom fysiotherapie, en iedere dag moest ik uren oefenen om de aftakeling tegen te gaan.

Als het lichaam niet goed functioneert, dan heeft de geest daar ook onder te lijden. “Mens sana in corpore sano”, schreef Juvenalis bijna 2000 jaar geleden, maar het gaat nog steeds op. Niet alleen het lichaam was kreupel, maar door de pijn en beperkingen voelt de geest zich ook beperkt. Ik zie dat nu ook terug in de teksten, die ik in de afgelopen maanden heb geplaatst. Er is een boel revisiewerk te doen.

Alles werkte dus tegen. En toch was het ook op een bepaalde manier een prachtige, leerzame tijd. In dit soort omstandigheden leer je mensen kennen. Niet alleen mijn dierbaren. Wat die allemaal voor me deden, en nog doen, is iedere  dag weer geweldig en ontroerend, maar niet onverwacht. Dat deden ze al toen Coby bedlegerig begon te worden en ze zijn daar nooit mee opgehouden. Toen al werden we overgoten door hulp en liefde; en dat gaat nog steeds gewoon door. Er zijn zelfs vrienden, die ik moest beloven, dat ze “bij het volgende bezoek iets voor me mochten doen”. Ik ben al een jaar lang emotioneel niet goed uitgebalanceerd, dus als ik zoiets meemaak dan kan ik uren lang ontroerd zijn.

Maar zelfs wildvreemden stonden voortdurend klaar om me te helpen, en dat had ik nooit verwacht. Als ik in een supermarkt maar een seconde verlekkerd omhoog keek naar een verleidelijk maar onbereikbaar product, dan kwam er steevast iemand naar me toe om te vragen: “Kan ik iets voor u pakken meneer?” Als ik iets liet vallen, dan werd het al opgeraapt vóór ik het zelf kon proberen. Deuren werden spontaan open gehouden, winkeliers kwamen meteen naar me toe om hulp aan te bieden zodra ik over de drempel was.

Ik had geen hoge pet op van de Nederlanders, omdat tegenwoordig de zeurpieten, klaaghoutjes en domme racisten zoals Wilders de overhand lijken te hebben. Maar dat blijkt niet waar te zijn, in ieder geval niet in Swifterbant. Hier wonen nog warme, sociale Nederlanders, en dat besef ik nu, door mijn tijdelijke handicap, nog meer dan vroeger.

En ook heb ik mezelf beter leren kennen. Ik had verwacht dat ik heel goed in mijn eentje ergens in de rimboe, of in Spanje zou kunnen leven. Maar dat idee is verdampt door de warmte om me heen. Ik koester me aan die warmte; zonder zou ik gek worden van eenzaamheid, en van het verdriet dat nog ieder uur aan me vreet.

Cruijff zei het al: “Elk nadeel heb zijn voordeel.”

Fran Drescher drukte het nog iets mooier uit: “Soms komen de mooiste cadeaus in de lelijkste verpakkingen”.