Eenzaamheid

Mijn hele leven ben ik eenzaam geweest. In mijn jeugd omdat ik een bril droeg, sliste, rood haar en sproeten had, omdat ik bloosde als iemand iets tegen me zei, en omdat ik de beste van de klas was. Als je gepest wilt worden, dan zijn dat de ingrediënten.

Daarna was ik 30 jaar lang eenzaam in een huwelijk met een vrouw die totaal niet bij me paste. In mijn werk was ik eenzaam met een compagnon die geen partner was, maar een chagrijnige dwarsligger die maar één bestemming wist voor geld en dat was zijn eigen zak.

Toen leerde ik mijn lief kennen, en van de ene op de andere dag was ik niet meer eenzaam; ik had een maatje, iemand met wie ik mijn zorgen en mijn diepste gedachten kon delen. 10 Jaar lang was ik de gelukkigste man van Nederland, zelfs ondanks alle problemen die we in die tijd meemaakten; armoede, vechtscheidingen, een bedrijf dat door die compagnon naar de bliksem dreigde te gaan, een paar zotte procedures, mijn ouders overleden in die tijd, en mijn lief werd 2 maal eerder getroffen door kanker. Maar, als ik thuis kwam, dan was zij daar met haar open armen, haar liefde en haar babbels, en verdwenen alle zorgen en ellende als sneeuw in de tropen.

En nu dreigt aan de horizon weer die eenzaamheid.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/eenzaamheid/