Geschiedenisvervalsing

Na de laatste uitspraak in de scheidingsprocedures ontving ik een brief van een voormalig bevriend echtpaar.

“Beste Loek,

Uit jouw weblog hebben we begrepen dat je haar nooit financiëel in de kou hebt willen laten staan. Helaas is het nu wel zo, dat door het opvolgen van verkeerde adviezen van haar advocaat en accountant, zij op bijstandsniveau moet zien rond te komen.”

De brief eindigde met het voorstel dat ex en ik maar eens samen zouden moeten praten, bij voorkeur “tijdens een wandeling, want dan hoef je elkaar niet aan te kijken”.

Ik had van alles verwacht, bijvoorbeeld een mededeling dat ex spijt had als haren op haar hoofd van haar idiote acties, of misschien zelfs wel een welverdiend excuus voor haar heksenjacht. Maar zo’n zot stuk geschiedenisvervalsing als deze brief, dat ging mijn verstand te boven. Ik besloot dan ook open en bloot op mijn weblog een antwoord te plaatsen, waarin ik deze onzin tegensprak.

Prompt ontving ik van de schrijvers een opgewonden reactie: “Een reactie op een persoonlijke brief plaats je niet op een weblog!”

Daarop verwijderde ik mijn antwoord. Waarom ik dat deed is me nog steeds niet duidelijk; misschien een misplaatst gebaar van loyaliteit, een residu van de vriendschap die ik ooit voor hen heb gevoeld.

Nu ik het verleden weer aan het afstoffen ben, mag deze brief zeker niet onbehandeld blijven.

Vanaf mijn breuk met mijn ex, heeft ze zich gedragen als een malloot. Dat ze boos was, dat begreep ik. Haar luie leventje was afgelopen, en ook nog op een vernederende manier. Ik heb haar dan ook alle tijd gegeven om zich af te reageren, om haar boosheid te uiten. En ik heb zo goed mogelijk geprobeerd om haar te helpen bij het opbouwen van haar nieuwe leven. Jarenlang heb ik haar veel meer betaald dan ik me kon veroorloven, en ook veel meer dan waar ze wettelijk recht op had. Daarnaast heb ik nog allerlei andere posten voor mijn rekening genomen, verzekeringspremies betaald, meegetekend voor de hypotheek van haar huis, om maar even iets te noemen.

Als tegenprestatie heeft zij mij, samen met haar adviescollege, 8 jaar lang opgejaagd, belasterd, door het slijk gehaald, voor de rechter gesleept met zotte procedures. Die grappen hebben mij € 60.000,- gekost. Daarnaast vraag ik me af in hoeverre al die spanningen hebben meegewerkt aan de kanker, waaraan mijn grote liefde inmiddels al drie jaar geleden aan overleed. Ik had zo graag samen met haar stokoud willen worden, maar ons rantsoen geluk bleef beperkt tot nog geen veertien jaren.

Zelfs terwijl iedereen wist dat Coby kanker had, werden de zotternijen gewoon doorgezet. Tijdens één van de zittingen werd bijvoorbeeld doodleuk voorgesteld dat Coby maar de helft van onze huisvestingskosten voor haar rekening moest nemen, zodat ik geld beschikbaar zou krijgen om mijn ex alimentatie te betalen.

Al die jaren ben ik evengoed mild gebleven, ik heb haar keer op keer gewaarschuwd, rechtstreeks en indirect, en haar keer op keer aanbiedingen gedaan om maar een einde te maken aan die hel.

Uiteindelijk, helemaal volgens mijn voorspelling, kreeg ze de kous op de kop, werden al haar malle eisen door de rechter van tafel geveegd. En toen, als kroon op al die zotternijen, kreeg ik die brief, waarin de hele geschiedenis werd vervalst, waarin alles werd ontkend dat ex en haar adviescollege hebben geflikt in al die jaren.

Keihard werd ze in die bedelbrief alsnog als slachtoffer afgeschilderd; deze keer niet van mij, maar van haar advocaat en haar accountant, die haar “verkeerd hebben geadviseerd”. Stuitend, en dan druk ik me mild uit.

Mijn ex is geen slachtoffer van verkeerde adviezen van haar advocaat en accountant; zij is het slachtoffer geworden van haar eigen wraakzucht en inhaligheid, en boven alles is zij het slachtoffer van het adviescollege dat haar al die ellendige jaren voortdurend op het verkeerde been heeft gezet met een eindeloze stroom onnozele adviezen. Allemaal samen hebben ze jarenlang keihard gewerkt aan kuilen, waar ze uiteindelijk volkomen terecht zelf in zijn gedonderd.