Een groter verschil is nauwelijks denkbaar

De kraamafdeling is de vrolijkste hoek van ieder ziekenhuis, de enige afdeling waar patiënten blij worden ontvangen. Het is zelfs de enige afdeling waar méér patiënten uitkomen dan er oorspronkelijk in zijn gegaan. Dáár komen de kuikentjes uit hun veilige schuilplaatsje gekropen. Nu, in de open lucht, begint het echte werk. Groeien, groot en sterk worden, leren, werken. En dan zelf een nieuw kuikentje zaaien. In de kraamafdeling zijn wondertjes de gewoonste zaak van de wereld. Het is daarom begrijpelijk dat bij alle medewerkers het plezier in het werk van de gezichten straalt. Plezier is daar immers de standaard, ellende is een uitzondering.

De longafdeling vertegenwoordigt het andere uiterste. Het sterftecijfer dáár compenseert het geboorteoverschot dat in de kraamafdeling wordt veroorzaakt. Magere Hein ligt altijd op de loer. Op de longafdeling is ellende de standaard, en plezier een uitzondering. Het is dan ook geen wonder dat daar minder wordt gelachen, er vaker serieus wordt gekeken. Zelfs in de verste verte valt geen kirretje te horen.

De overgang van de ene afdeling naar de andere is dan ook hard. Rechtstreeks vanuit de feestzaal ga je de aula in. Het contrast kon niet groter zijn, zowel voor mij als voor de verpleegkundigen. Het kostte dan ook wat moeite om aan elkaar te wennen; het contact kwam moeizaam tot stand. Maar uiteindelijk is dat wel gelukt.

Het bezoek aan beide plekken werd dan ook (gelukkig) afgemaakt met een warm afscheid.