De trouwste fan van GTST in de Polder

Revisie 4, zondag 13 mei 2018

Onderaan deze post stond oorspronkelijk: “Ik ben het kwijt, vannacht slaap ik weer als een roos”. Dat bleek niet waar te zijn. Juist de laatste nachten waren dramatisch, en dan klopt er iets niet. In die nachten heb ik dan ook menige verandering aangebracht. Details veranderd, dingen weg gelaten, dingen toegevoegd. De laatste revisie, van zaterdag en zondagochtend, is aanzienlijk milder geworden dan de eerdere, dankzij een prettige conversatie met iemand die milder denkt dan ikzelf. Met een milde gesprekspartner wordt je eigen gemoedstoestand ook meteen milder. Daarvoor mijn welgemeende dank!

Met mijn dochters heb ik sinds 2006 een paar ernstige aanvaringen gehad, die veel geestelijke blikschade hebben aangericht. Over de motieven voor die aanvaringen bestaat nogal wat onduidelijkheid; daar mag namelijk niet over worden gepraat. Mijn jongste dochter krijgt daarbij nog steeds het voordeel van de twijfel. Ze heeft zich wel gek laten maken door de vrije-fantasieverhalen van het GTST genootschap; ze heeft ook partij gekozen voor “de vijand” en het contact met mij verbroken zonder enige vorm van discussie, maar in de (schaarse) correspondentie is ze wèl altijd binnen de grenzen van het fatsoen gebleven.

Van mijn oudste dochter, Marjolein, kan ik dat helaas niet zeggen. Na het overlijden van mijn moeder heeft ze geprobeerd me klein te krijgen door zo hard mogelijk onder de gordel te schoppen met opmerkingen die ze van anderen had gehoord; na het overlijden van Coby heeft ze daar nog een extra dimensie aan toegevoegd door die opmerkingen keihard te ontkennen (terwijl ik die email nog in mijn verzameling heb) en zelfs te weigeren om uit te leggen waarom ze me in 2006 heeft ontvaderd. Toen wilde ze alleen nog maar praten over mijn weblog waar ik pas eind 2009 mee was begonnen, 42 maanden nadat ze me had ontvaderd. Daarmee heeft ze veel kwaad bloed gezet bij me. Onenigheden moet je uitpraten. Quarantaine is nooit een oplossing. Waarom werd ik ontvaderd? En waarom weigerde ze daarover te praten, terwijl ze wèl genoeg empathie kon opbrengen om me te condoleren met het verlies van Coby? Machteloosheid? Begrijpt ze zelf wel precies wat er in haar omgaat? Waarom heeft ze nooit de moed gehad, of waarom heeft ze nooit kans gezien om haar gevoel of haar verwijten tegen mij onder woorden te brengen?

En waarom heeft ze dat volk zelfs actief gesteund? Want intussen heb ik van verschillende kanten gehoord dat ze zich niet alleen zonder slag of stoot heeft laten bekeren door al die GTST verhalen, maar dat ze zelfs als boodschapper van dat volk langs de deuren is gegaan om aanhangers te werven. Wat ze mij in 2006 onterecht verweet toen ze schreef: “Ik heb gehoord dat je de hele omgeving hebt bestookt met verhalen,” deed ze zelf wel.

En dan moet ik terug denken aan al die opmerkingen die ze mij bijna twee jaar geleden voor de voeten wierp: “Nee hoor, er is nooit over jou geroddeld”, “Jij bent zelf de enige die ouwehoert”, “Dit is nu precies waarom wij het contact met je hebben verbroken”, en zelfs “Wat heb ik met die “procedures” te maken? Daar wil ik niet over praten.”  Dat soort onredelijke trappen komt keihard aan. Die keer trad ik bijna buiten mezelf van boosheid en heb ik al die in 10 jaar opgebouwde frustraties er uit gegooid.

Alle verhalen die ze als een spons heeft geabsorbeerd en vol vuur heeft verspreid, zijn ontkracht, weerlegd, als grove leugens bestempeld. Niet alleen advocaten, fiscalisten, accountants, en rechters hebben mijn gelijk aangetoond, maar ook de geschiedenis heeft het nog een keer bevestigd, en gelukkig ook een aantal dierbaren uit die periode, die zich niet lieten meeslepen door al die lasterpraatjes.

En toch staat ze daar nog steeds met haar vlaggetje, haar hoedje en haar toeter “Het Ware Geloof” te prediken. Wat ik me dan afvraag: “Als je zoiets doet, ben je dan onnozel, ziende blind of gewoon een slecht mens?” Dat laatste lijkt het meest voor de hand te liggen, maar kan ik me nauwelijks voorstellen.

Ik hoop, Marjolein, dat je dit leest of te horen krijgt. Waarschijnlijk krijg je dan een woedeaanval of zenuwinzinking. Dat zou fijn zijn; lig jij ook maar eens wakker. Dat zou dan je eigen schuld zijn, omdat je twee jaar geleden traditiegetrouw wéér de moed niet kon opbrengen om de discussie aan te gaan, of niet in staat was om die discussie aan te gaan, niet kon of niet durfde uit te leggen waarom jullie me in 2006 hebben laten vallen als een baksteen. Weet je eigenlijk zelf nog wel waarom dat was? Ik betwijfel dat eerlijk gezegd. Ik moet steeds vaker denken aan al die afleveringen van Het Familiediner waarin de partijen absoluut niet meer weten hoe de ruzie is begonnen. Wat ze daarentegen wel allemaal zeker weten, is dat het nóóit meer goed zal komen. Boos blijven is de makkelijkste manier om met een conflict om te gaan. Dan kun je namelijk nooit gezichtsverlies lijden.

Bij nader inzien is het een iets mildere versie van de houding van je moeder en haar Grote Roergangers. Hun trefwoorden zijn in al die oorlogsjaren geweest: liegen, bedriegen, dreigen, lasterpraatjes verspreiden en vooral nooit de dialoog aangaan. Niemand heeft er ooit iets mee bereikt, dus ik snap nog steeds de onderliggende gedachte niet, tenzij mijn advocaat gelijk had. Die noemde het altijd “tribunetaal”. Het resultaat is minder belangrijk dan de publieke opinie. Als je tegenover de buitenwereld maar de schijn kunt ophouden dat je gewonnen hebt, is het goed.

Uiterlijk vertoon dus, meer niet. Maar wat is de praktijk? Al die toneelstukjes hebben alleen maar verliezers opgeleverd. Niemand is er een stuiver beter van geworden. Je moeder niet, haar achterban niet, en ik ook niet. Terwijl het allemaal zo goed had kunnen aflopen, als iedereen verstandig was gebleven. En sorry, maar juist jij en je zuster hadden daar een belangrijke rol in kunnen spelen. Als jullie je hersens hadden gebruikt, als jullie niet meteen partij hadden gekozen (en wat voor partij), als jullie zo verstandig waren geweest om ook eens aan mij te vragen wat er aan de hand was, kortom als jullie je als bona fide dochters hadden gedragen, dan hadden juist jullie dat drama kunnen voorkomen. Dan hadden jullie kunnen bemiddelen in plaats van stoken, en was de uitslag heel wat anders geweest dan nu. Dan hadden er geen verliezers hoeven zijn, dan was jullie moeder hopelijk akkoord gegaan met de afgesproken alimentatie, en had ze een boven-modaal inkomen gehad. Oftewel, dan hadden we ons allemaal kunnen houden aan het voorstel dat IK meteen na de breuk heb gedaan, en jarenlang vrijwillig ben nagekomen.

Als iemand zich schuldig zou moeten voelen, dan ben ik dat niet, maar jij.

Zo, dat lucht op. Niet dat ik daar iets mee verander. Die illusie koester ik niet; hooguit heb ik voor de zoveelste keer de kippen voer gegeven om te kunnen kakelen: “Moet je zien wat die %^&*# nu weer geschreven heeft.”

En dat schenkt gelukkig net zo veel voldoening als gelijk krijgen. Oog om oog, tand om tand, verhaal om verhaal. Met dat verschil dat jullie de verhaaltjes stiekem in elkaars oren fluisteren, en ik op dit weblog reageer, waar iedereen het kan lezen. Oftewel: jullie ouwehoeren en ik reageer daar open en bloot op. En juist die openheid wordt me al 12 jaar verweten. Open is verboden; het moet stiekem. Waarom? Zolang je stiekem doet, kun je niet op fouten worden betrapt. Alleen als je niets te verbergen hebt, kun je je mening openbaar geven.