Dat heb ik weer…

Begin juli ben ik gevallen en dat heeft mijn reuma geen goed gedaan. Vanaf dat moment kon ik mijn rechterhand nauwelijks meer gebruiken.
Toen dat na een paar weken nog niet minder werd, heb ik Dr. Vos gebeld. Hij vertelde me dat door een val reuma actiever kan worden, en hij adviseerde me om meer Prednison te gebruiken.

Dat heb ik weer; we zijn net lekker bezig met afvallen, en dan moet ik de Prednison verhogen. Daar gaat mijn gewicht weer.

Het hielp wel iets, maar niet echt veel. We zijn dus vorige week maar naar het AMC gegaan. Dr. Vos is op vakantie, maar er was een internist die er wel even naar wilde kijken.

Hij heeft een prik in het gewricht gegeven. Zo’n prik is geen pretje, maar het heeft gelukkig wel geholpen. De pijn is een stuk minder; ik kan mijn hand weer gebruiken. Vandaag heb ik zelfs de trapleuning geschuurd, terwijl Loek in de garage de eettafel en het keukenkastje aan het schilderen was.
Ik hoop dat het goed blijft gaan, want van pijn word je doodmoe.
Verder gaat het goed. Door de Prednison heb ik weer rode, bolle wangen gekregen.
Het grootste nadeel van Prednison is dat je er zo gezond uit komt te zien. Juist als je je het beroerdst voelt, zie je er het gezondst uit. Dan hoef je ook niet te klagen, want als je dat doet terwijl je er zo blozend uit ziet, gelooft niemand je.
Dat is erg vervelend, want soms, heel soms wil je een beetje begrip, een beetje troost, en dat krijg je dan niet.

Maandag 6 september moeten we weer voor controle naar het AvL. Eerlijk gezegd ben ik nu al wat nerveus daar voor, zo’n onbestemd gevoel, maar misschien komt dat omdat ik de afgelopen weken niet lekker in mijn vel zat.