Dat heb ik weer…

Geüpdatet 8 april, 16:45

Vorige week ontving ik een email van ene James Blodgett, volgens eigen zeggen werkzaam bij de CIA, die had geconstateerd dat ik me schuldig maak aan “Distribution and storage of pornographic electronic materials involving underage children”. Hij had er een echte Case van gemaakt met nummertje 85372169. Ook wist hij mij te vertellen dat “Case #85372169 is part of a large international operation set to arrest more than 2000 individuals suspected of paedophilia in 27 countries.
The first arrests are scheduled for April 8, 2019. 
Why am I contacting you ?
I read the documentation and I know you are a wealthy person who may be concerned about reputation.”

Dat ziet er dus slecht uit voor me, maar gelukkig heeft James vrienden die wel wat extra geld kunnen gebruiken. Waarvoor, dat heeft hij er niet bij vermeld; zo intiem zijn we niet. Misschien liggen ze in een kostbare scheiding, of hebben ze kinderen in een groeistuip die iedere week nieuwe kleding nodig hebben, of misschien studeren die koters al of zijn ze verslaafd aan zachte of harde drugs, of wellicht is de auto stuk. Vertel mij wat. Het leven is duur, niet alleen in Nederland maar blijkbaar ook in de Joenaaitet Steets. Je weet het tegenwoordig allemaal niet meer; je hebt de ene rekening nog niet betaald, of de volgende valt alweer op de deurmat.

Die vrienden hebben samen, omdat ze niet kunnen achterblijven, ook een netwerk opgericht om een beetje bij te verdienen. Wie kan ze dat kwalijk nemen in deze onzekere tijden? Ergo conclusio: als ik precies $ 10.000,- aan bitcoins overmaak aan dat vriendenclubje dan verbranden ze mijn dossier en kunnen we allemaal nog lang en gelukkig leven, zij mèt geld en ik zònder weliswaar. Maar vóór wat hóórt wat en voor niets gaat de zon op, al zou het mij niet verbazen als daar binnenkort verandering in komt. Om binnen warm te worden moeten we diep in de buidel tasten, en op straat krijgen we het zomaar voor niets? Een inkomensafhankelijke bijdrage is op zijn plaats. Dat Jesse daar nog niet op is gekomen, valt me tegen.

Maar goed; terwijl ik bezig was met die bitcoins, wat geen sinecure is met een betaalmiddel waarvoor je in het hoogseizoen € 19.000,- per stuk moet neerleggen terwijl je ze de rest van het jaar kunt krijgen voor een tientje per kilo, ontving ik wederom een email. Populariteit heeft ook nadelen, zo blijkt maar weer. Deze email was afkomstig van iemand, zich noemende Hacker Anónimo die “tu información y encendió tu cámara web la cual capturó el proceso de tu ʍasturbación.” 

Ik wist zelf niet eens dat ik zo’n viezerik ben. Maar goed dat hij me heeft betrapt, want wie weet wat er anders allemaal zou zijn gebeurd? En het was natuurlijk ook niet handig van me, dat ik dat blijkbaar zomaar voor mijn laptop heb zitten doen; ik woon immers aan de drukste wandelroute van heel Swifterbant, iedereen ziet me hier de hele dag voor het raam aan mijn eethoek zitten. En allemaal zwaaien natuurlijk, want zo zijn ze hier. Zelfs naar mij zwaaien ze, dat zegt toch wel iets over de tolerantie in het dorp.

In Lelystad wonen ook wel mensen die graag naar me zwaaien, maar die doen dat bij voorkeur niet met lege handen. Daar hanteren ze liever de klassieke methode van zwaaien met bijlen, hooivorken en dreigbrieven boordevol denk-, spel- en alle andere mogelijke fouten; en zelfs met onmogelijke fouten hebben ze daar geen enkele moeite. En dat doen ze allemaal onder begeleiding van een soort schildklierpatiëntenogen, paddenwangen, en gekrijs ter waarde van minimaal 150 dB. Het is ongelooflijk hoeveel geluid een goed geoefend menselijk lichaam kan produceren. Al met al is het resultaat een soort sharia-sfeer, maar dan met een doordringende muffe geur van stukgekookte spruitjes, zoals die vroeger altijd in het huis van mijn opoe hing.

Ook Hacker Anónimo kan best een extra centje gebruiken, dus als ik zo goed wil zijn om $ 1000,- aan bitcoins over te maken dan praten we nergens meer over. Zo niet, dan stuurt hij de  schokkende beelden op naar al mijn vrienden, kennissen en andere relaties. Want toen hij toegang had tot mijn laptop, heeft hij natuurlijk ook al mijn adresboeken gekopieerd. En dat zijn er wat, kan ik je verzekeren.

Dat mag ik mijn vrienden niet aandoen. Ze hebben al genoeg met me te stellen en om ze dan als dank ook nog eens op te zadelen met beelden van mijn sixpack, dat kan ècht niet. Zelfs ik heb grenzen.