Hoeveel schroeven moeten er in een mensenhoofd los zitten om aan zoiets walgelijks mee te doen? Terwijl ik dit plaats, dwalen mijn gedachten terug naar eergisteren. Het opgewonden hoofd toen ik voorstelde om eens samen aan tafel plaats te nemen. Blinde woede, minachting, pathetiek, van alles straalde het hoofd uit.Read More →

Het doel van een straf voor een veroordeelde is vergelding en voorkoming van herhaling. In dit geval leidt het vonnis onherroepelijk juist tot herhaling. Een hele familie heeft levenslang gekregen, maar het kan ook zomaar gebeuren dat dat levenslang wordt omgezet in een doodstraf, want wie de toorn van WillemRead More →

Opeens sta je op Station Zwolle een Bakkie te Doen met 2 Syrische vluchtelingen die je vertellen waarom ze uit hun vaderland zijn gevlucht, waarom ze familie, vrienden en een goede baan opgaven, wat voor doodsangsten ze onderweg in hun gammele bootje voelden, maar vooral hoe blij en dankbaar zeRead More →

(werk in uitvoering) Bergen zijn voorwerpen die zomaar bij toeval zijn ontstaan door geologische processen. Het zijn dode dingen die geen last hebben van emoties zoals mensen. Ze zijn niet te beledigen, niet boos of verdrietig te krijgen. Maar ook al hebben ze geen gevoel, bergen hebben recht op respect,Read More →

‘Onze’ eerste gevechtsklare F35 is van de band gerold. Reden voor een feestje, met toespraken en champagne en alles wat bij feestjes hoort. Veel fotografen, cameralieden en journalisten. Misschien was er zelfs wel toast met kaviaar of zo voor genodigden.
Terecht hoor, moet ik meteen melden. Er is 20 jaar lang keihard aan gewerkt door duizenden specialisten.

Geüpdatet dinsdag 22 januari 2019, 17:00
Als je bij elkaar past hoef je helemaal geen energie te steken in je relatie. Dan gaat alles vanzelf soepel. Als je een relatie hebt waar aan gewerkt moet worden, dan klopt er iets niet. Zodra je moet gaan schaven aan persoonlijkheden om ze beter op elkaar te laten aansluiten, dan is er iets goed fout.

Vroeger, toen ik nog jong was, moest je naar buiten om van de sneeuw te genieten. Sneeuw vergde handwerk. We veegden een stuk stoep schoon om baantje te glijden, draaiden kleine ballen om elkaar mee bekogelen en soms quasi per ongeluk een voorbijganger, en heel grote ballen waar we sneeuwpoppen mee bouwden, met een winterpeen als neus en antraciet als ogen. Koud, brr.

In Frankrijk weten ze precies hoe je dat moet bereiken. Om Jean Modal een beter leven te bezorgen, steken we zijn auto in de fik. Beelden. Gilets Jaunes steken Parijs in de fik https://t.co/BAa144RNOb — GeenStijl (@geenstijl) 2 december 2018

Er is nog zo veel ellende op deze wereld. Er is bijna geen beginnen aan om dat op te lossen. Het blijft dweilen met de kraan open. In theorie althans, want in de praktijk wordt er nauwelijks gedweild. Daar hebben we geen tijd voor; we hebben het te druk met het “grote onrecht in Europa” te bestrijden.

Ik ben de hele eeuwigheid dood geweest, nu leef ik even, maar straks ben ik wéér de hele eeuwigheid dood. De eeuwigheid heeft geen begin en geen einde. De kans dat ik nu leef is dus 1/∞, oftewel onmogelijk. Ik kán helemaal niet leven, maar doe het toch. Hield het daar maar mee op, dan zou het nog te overzien zijn. Maar daar houdt het niet mee op. Er is veel meer niet-menselijk leven dan wèl-menselijk leven.

Stolpersteine zijn een project van een Duitse kunstenaar, Gunter Demnig die voor het stadhuis van zijn woonplaats Keulen op 16 december 1992, de vijftigste verjaardag van het bevel van Heinrich Himmler tot deportatie van duizend Roma en Sinti, een steen legde met de eerste regels van dit bevel gegraveerd in een messing plaatje.

Als je je ogen dicht doet, zie je de gruwelijkheden in de zaak Anne Faber voor je. Het is zinloos om het hier te herhalen; ik zou het niet eens voor elkaar krijgen. Behalve één voorbeeld: na de moord zocht hij op het internet naar “seks met een lijk”. Hij wilde blijkbaar weten of hij na haar dood nog op andere manieren plezier aan haar kon beleven. Je moet er niet aan denken dat je als slachtoffer of nabestaande door zo’n gewetenloze schoft in zo’n nachtmerrie wordt betrokken.

Ik loop voor het eerst dit jaar over de Levante boulevard in Benidorm. Het is 11 uur in de ochtend, maar de dag is al volop begonnen en Benidorm was erop voorbereid. De zon schijnt behaaglijk, overal koeren, tjilpen, fluiten en zingen vogels. De strandstoelen staan al uren klaar enRead More →

De zon schijnt, tulpen beginnen te bloeien, lammetjes dartelen vrolijk door de weilanden, vogels bouwen nesten en leggen eieren, de eerste barbecue wordt voorzichtig naar buiten gerold, parasols geïnstalleerd, bruggen staan meer open dan dicht, de eerste motorrijders rijden zich te pletter.

Nico van Hasselt, de oudste praktiserende huisarts van Nederland is gisteren, toch nog onverwacht 93 jaar oud overleden.
Toevallig zag ik in augustus de documentaire over hem. Een indrukwekkend mens. In de oorlog opgepakt omdat hij in het verzet zat. Hij kwam in de dodencel, en beloofde zichzelf: “Als ik dit overleef, dan word ik huisarts en dat blijf ik zo lang mogelijk doen.” 

Vandaag hebben de Amerikanen en Canadezen groundhogday gevierd, bosmarmottendag. Het beest is zelfs niet op de barbecue geëindigd, hoewel we mogen betwijfelen of de dierenliefde van de feestvierders zo ver gaat dat ook andere dieren een dagje uitstel hebben gekregen.

We dragen allemaal namen, uit beleefdheid en vooral uit zelfrespect. Er zijn nu eenmaal namen die in de geschiedenis een reputatie hebben opgebouwd. Als je zo’n naam meekrijgt bij je geboorte dan verdien je aanzien zonder er iets voor te moeten doen. Een pas geoogste Rotschild, Kennedy of Oranje Nassau heeft al een eeuwenoude reputatie voor de eerste luier is gevuld.