Ik was op zoek naar een heel andere foto, maar kwam deze tegen. Een blinde Portproeverij op een winterse zondagmiddag in 2010.

Iedere keer dat ik ze eten geef, moet ik er aan denken.
Als iemand vlak voor het inslapen als laatste wens opgeeft: “Zorg je goed voor de musjes?”, dan mag je spreken van een bijzonder mens.

Twee jaar lang al, iedere dag, de hele dag. Er gaan geen vijf minuten voorbij zonder dat ik aan je denk. Als ik ‘s nachts wakker word, en dat gebeurt iedere nacht een paar keer, dan ben je nog steeds het eerste dat in mij opkomt. Ik steek dan mijnRead More →

Facebook overviel me net met deze foto uit 2013. De stemming voor vandaag is bepaald.

Ik heb vandaag heel dapper een film gemaakt van Het Koningin Wilhelminabos in de Gemeente Dronten, waar van 2000 tot 2015 jaarlijks bomen werden geplant ter herinnering aan onze aan kanker overleden dierbaren.

Vorig jaar vergeleek ik mijn leven met een ravijn waar ik probeerde uit te klimmen. Ik kwam steeds hoger, en viel daarom ook steeds dieper; want altijd kwam ik weer op de bodem terecht. Intussen heb ik de top, geloof ik, wel bereikt. Ik kan me tenminste niet voorstellen datRead More →

De boom voor het huis begint groen te worden. Dat was voor ons altijd een soort officiële start van de lente. Herinneringen bestormen me dan ook aan de lopende band. Als je dan ook ook een pak melk uit de koelkast pakt waar die rampzalige datum op staat, dan is de toon voor vandaag gezet. Mineur.

Vandaag is het 9 maanden geleden dat Coby overleed. Nog steeds gaan er geen 5 minuten voorbij zonder dat ik aan haar denk, met verdriet, weemoed en heimwee naar hoe het was. Klik op het zwarte vlak om het nummer “Wonderful Tonight” van Eric Clapton te starten. Na ongeveer 20Read More →

Dankzij Marieke is Coby’s urn helemaal in Coby’s favoriete stijl afgemaakt. Coby’s Hoekje is klaar.  

In juli 2014 zaten we in de tuin koffie te drinken. Zoals altijd omringd door tjilpende mussen, koerende duiven, en zingende merels. Ik hoor geen verschil tussen het ene vogelgeluidje en het andere. Coby was hypersensitief en hoorde dat wel. Opeens sprong ze overeind want ze hoorde een afwijkend tjilpje;Read More →

Ik ben niet de enige in Nederland die zijn partner heeft verloren. Er zijn er in Nederland honderdduizenden, weduwes en weduwnaars. Alle partnerschappen worden uiteindelijk door de dood verscheurd. Je verliest je partner, of je laat je partner achter. Ik weet niet wat erger is. Het is allebei ellendig. IkRead More →

Coby en ik hebben elkaar bij toeval ontmoet, op het internet. We raakten aan de praat, zonder elkaar te kennen, en raakten nooit meer uitgepraat. Zonder elkaar ooit gezien te hebben, zonder elkaars stem ooit te hebben gehoord, kletsten we eindeloos via de toetsenborden. Over van alles: boeken, films, geloof,Read More →

Gisteren was een rot dag, met toch onverwachte, mooie en bijzondere momenten. Zoals we konden verwachten als Coby erbij betrokken is. Oorspronkelijk zou Coby om 12 uur in slaap worden gebracht. Om diverse redenen liep dat een paar uur uit. Coby vond dat irritant, ik was stiekem blij met dieRead More →

We zijn, ondanks alles, nog steeds dolgelukkig, en genieten van iedere dag die we hebben. Soms lukt dat niet, heb ik eerder geschreven, maar momenteel gaat dat prima. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ikzelf alleen maar onder voorwaarden gelukkig ben.

Vandaag heeft mijn lief de zesde chemo gekregen. Na 20 minuten kreeg ze een allergische reactie op de Carboplatin.