Angstvisioenen

Mijn lief heeft gisteren weer een rampdag gehad, en ik dus ook. Mijn geluk hangt nauw samen met haar gevoel. Ze heeft de hele dag pijn gehad, en was misselijk. Het gevoel is volgens haar niet te beschrijven, zo naar; alsof je poep in je mond hebt die maar niet wil verdwijnen. Niets smaakt, alles stinkt, alles doet pijn.

Ze wist zelfs niet of ze dit wel kan volhouden. Ook vandaag, zelfs nu het iets beter gaat, twijfelt ze nog. We weten niet wat we winnen. Het enige dat we zeker weten is dat het leven nu niet te harden is, zonder dat we weten wat we daar voor terug krijgen. Zonder chemo hadden we al 4 weken een normaal leven kunnen leiden, hadden we gezellig kunnen doen, op visite kunnen gaan, uit eten kunnen gaan. We hadden zelfs een keertje extra op vakantie kunnen gaan.

Dat is ons afgenomen, zonder dat we weten waarvoor. We betalen de prijs, zonder dat we weten wat we gekocht hebben.

Nu ligt ze in bed, en slaapt gelukkig, dankzij een pilletje. Wie slaapt dineert gaat hier niet op, maar wie slaapt lijdt in ieder geval geen pijn, en hoeft niet te kotsen. Fijn voor haar.

Voor mij is het minder. Ik heb de benedenverdieping een goede beurt gegeven. Waarom? Automatisme, je wilt onder alle omstandigheden het “normale” leven door laten gaan, denk ik.

Daarna heb ik een boterhammetje gegeten. Daar zit je dan, in je uppie, en je krijgt zomaar een voorproefje van de toekomst. Eens wordt dit mijn leven, eenzaam het huis doen, eenzaam koken, eenzaam eten, alleen boodschappen doen, alleen op vakantie.

In het dorp wonen weduwnaars. Als je in de winkels loopt kunnen ze je aanschieten, blij met ieder excuus om een praatje te kunnen aanknopen. Het eerste wat ze vertellen is hoe lang hun vrouw al dood is. Verder schijnen ze toch gelukkig te zijn.

Dat lijkt me nog het allerergste, dat ik eens weer gelukkig word, zonder deze vrouw.