“Al” 4 maanden

“De tijd vliegt. De vakantie is alweer 4 maanden geleden; het lijkt veel korter. Het voelt als een maand.” Is er iemand die nog nooit zoiets heeft gezegd?

Dat zelfde gevoel heb ik nu ook, maar dan in een iets pijnlijker uitvoering.

Soms voelt het echt als “al” 4 maanden geleden. Het leven is dan vol te houden. Ik voel me stabiel en productief. Wat er dan uit mijn handen komt, ziet er ook veel beter uit dan wat ik “vroeger” produceerde. Of het nu om een foto gaat, een tekst of een website; ik werk geconcentreerd en dat is merkbaar aan het resultaat.

Als ik nu kijk naar mijn oudere producten, dan kan ik alleen maar denken: “Zo, jij was echt overspannen.”

Ik kan dagen lang, ontspannen zijn, en geconcentreerd aan het werk. Het duurt nooit weken; de langste periode is 10 dagen geweest.

En dan gebeurt er opeens weer iets dat me aan Coby herinnert. Dat klopt eigenlijk niet helemaal. Coby is geen moment uit mijn gedachten. Ik besteed nog net zoveel tijd aan haar als vroeger, maar op een andere manier. De oorzaak van mijn verdriet is Coby’s dood, maar er moet een aanleiding zijn om in snikken uit te barsten.

Wij op CastilloZo’n aanleiding kan van alles zijn, Adamo op de radio, of één van de nummers uit het vaste repertoire van Tiki Beach, zoals “Sweet Caroline” of “They call me the Wanderer”. Gelukkig hoor je hier nooit “Penny Arcade” van Roy Orbison, het volkslied van Benidorm en ook Coby’s favoriete nummer in Benidorm.

Het kunnen ook gewoon de kwetterende musjes in de tuin zijn, waar Coby uren naar kon kijken: “Lief hè?” Op mijn laptop staan honderden foto’s die ze van die vogeltjes heeft gemaakt, dus probeer die maar eens te vermijden. Ik mag ze ook niet vermijden, ik heb Coby in de laatste minuten dat ze aanspreekbaar was, moeten beloven om goed voor de mussen te zorgen. Mijn eerste activiteit van iedere dag is dan ook het bijvullen van de voedingscontainers in de tuin. Beloofd is beloofd.

Aardappelpuree, andijviestamppot, pasta met (in haar geval vegetarische) Bolognaisesaus, en vooral sperziebonen of patat; ik kan het nog steeds niet eten. Ik kan er zelfs niet aan denken, zonder meteen af te dwalen naar het verleden.

De aanleiding kan zelfs bestaan uit een aantal gebeurtenissen, die elkaar versterken. Zoiets maakte ik twee weken geleden mee. Ik haalde mijn nieuwe paspoort op in Dronten. Paspoort is vakantie, is Benidorm, is Coby. Het was gepland, ik kon er dus niet door worden overvallen, maar het was toch een lastig moment. Ik besloot naar Zwolle te gaan als afleiding. Onderweg vond Radio 10 het nodig om “Wonderful tonight” van Eric Clapton  te draaien. Dat nummer is Coby op het lijf geschreven, en is daarom ook gedraaid tijdens haar uitvaart. Slik!

Om het af te maken, was het eerste wat ik in Zwolle zag, een oliebollenkraam. Een verleiding waar Coby zelden weerstand aan kon bieden. Een dag niet gehuild is een dag niet geleefd.

IMG_3428Als ik eenmaal, door welke aanleiding ook, in het verleden ben, dan bespaar ik mezelf ook niets. Ik draai de hele film af. Ik zie ons in de keuken zitten, samen, of met bezoekers, babbelend over van alles en nog wat; ik zie haar zingend of verhaaltjes vertellend met een kabouter op schoot; ik zie ons samen in het vliegtuig zitten, op weg naar haar geliefde Benidorm, waar we worden opgewacht door Ciska; ik zie ons hand in hand over de boulevard in Benidorm wandelen; ik zie Coby bij de balustrade van het zwembad kijkend naar de feestende Engelsen beneden; ik zie ons op een terrasje zitten met een biertje; ik zie ons nog samen met Ernst bij het zwembad liggen of door Benidorm wandelen; ik zie ons samen zingend even op en neer naar Polen rijden; ik zie Coby, zelfs in haar laatste dagen nog aan de telefoon, vol aandacht luisterend naar de “zielige” verhalen van anderen, “ik heb het zo druk”, “ik ben zó moe”, ” en “ik moet nog zó veel doen”.

Allemaal prachtige herinneringen aan een prachtige vrouw, maar de film loopt door, zonder dat ik in staat ben hem te stoppen. Wat ik ook doe, onherroepelijk maak ik weer mee dat aan het einde van de film Coby in slaap wordt gebracht, en dat ze 18 uur daarna overlijdt.

Tegen die tijd is het zelfs geen film meer; ik maak het echt mee, inclusief het verdriet en de machteloosheid die ik toen ook voelde. En iedere keer moet ik daarna ook weer helemaal opnieuw beginnen met het rouwproces, het verwerken.

Dat vreet energie, en het kost steeds meer moeite om die energie op te brengen.

Om mezelf extra te kwellen: Het volkslied van Benidorm. Penny Arcade van Roy Orbison