Afscheid van mijn lief

dank jeCoby en ik hebben elkaar bij toeval ontmoet, op het internet. We raakten aan de praat, zonder elkaar te kennen, en raakten nooit meer uitgepraat.

Zonder elkaar ooit gezien te hebben, zonder elkaars stem ooit te hebben gehoord, kletsten we eindeloos via de toetsenborden. Over van alles: boeken, films, geloof, eten.

Toen al was ik onder de indruk van haar manier van denken, haar inlevingsvermogen, haar liefde voor alles dat leeft, vooral als het klein en kwetsbaar is.

Na maanden schrijven, begon ik te beseffen dat ik hield van een vrouw die ik nog nooit had gezien.

Het stadium van verliefdheid heb ik met Coby nooit meegemaakt. Verliefdheid gaat over het uiterlijk en dat uiterlijk kende ik niet.

Uiteindelijk moesten we elkaar zien, in het echt. Toen werd het praten nog intenser, en begonnen we te beseffen dat we bij elkaar hoorden. We wilden persé de rrest van ons leven samen doorbrengen.

Een half jaar daarna woonden we samen. We hadden niets, geen geld, geen huisraad, want mijn ex mocht meenemen wat ze kon gebruiken. Dat bleek alles te zijn. Maar we hadden elkaar en dat was meer dan genoeg.

Die 14 jaar zijn nooit makkelijk geweest. 2 Vechtscheidingen, ik ben uit mijn eigen bedrijf gevlucht, ik heb mijn inkomen opgegeven, we werden 8 jaar lang achtervolgd met procedures, met geen andere reden dan wraakzucht.

Tijdens die procedures kreeg Coby kanker. Soms moest ik heen en weer rijden tussen de rechtbank en het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis waar ze onder behandeling was.

Maar ‘s avonds zaten we altijd weer samen, in het ziekenhuis, of thuis aan de eettafel. En steevast keken we elkaar dan aan en zeiden uit de grond van ons hart hoe gelukkig we ons voelden, hoe veel we van elkaar hielden. En dat gaf ons weer genoeg energie voor de volgende dag.

Het praten ging gewoon door, nog steeds over van alles en nog wat.

Door dat praten hebben we veel van elkaar geleerd. Coby was ooit een schuwe vrouw, die nauwelijks met anderen durfde te praten.
Bijna niemand in de zaal kent haar zo. De nieuwe Coby was juist open, toegankelijk, praatte spontaan met iedereen die ze tegenkwam.

Ik heb omgekeerd van haar geleerd om socialer te zijn, meer belangstelling te tonen voor anderen, mee te doen aan de gesprekken, om bezoek op te wachten bij de voordeur, en ze na te zwaaien bij het vertrek.

Maar vooral hebben we samen veel geleerd, Samen hebben we geleerd dat de kleine dingen in het leven het belangrijkste zijn. Televisies, snelle auto’s, hi-tech smartphones, avontuurlijke reizen, waren voor ons geen doelen meer, maar welvaartsziektes, die we liever niet opliepen.

Aandacht werd belangrijker dan dure cadeaus, een welgemeend woord, een zelf geschreven kaartje mooier dan een enorm bouquet.
Samen in de tuin zitten tussen onze eigen mussen, daar kan geen terras tegenop. Een wandeling door je eigen dorp met de liefde van je leven naast je, is veel waardevoller dan een stedentrip.

Hutspot, met liefde gekookt, is niet lekkerder, maar smaakt wel beter dan een 5-gangen menu in een sterrenzaak, zeker als je het eten op zijn Italiaans aanpakt.
Zodra de pannen opstaan, wordt de wijn ontkurkt, en begint het babbelen weer.

De keukentafel is altijd ons belangrijkste meubelstuk geweest. Duizenden uren hebben we daar doorgebracht, etend, drinkend, pratend. samen, of met anderen, en altijd waren die gesprekken weer kostbaar, omdat het fundament van die gesprekken altijd bestond uit de liefde, belangstelling en warmte die Coby als een roze wolk om zich heen droeg.

Coby was een wijze vrouw, zonder gestudeerd te hebben. Gewoon door nadenken, de logica zoeken, door intuítie of gewoon door dingen terug te brengen tot de kern.

Zo bracht ze de hele Bijbel terug tot drie eenvoudige zinnen:

“God is de Vader in de Hemel
een Vader houdt van al zijn kinderen, wat ze ook doen,
geen vader laat zijn kinderen branden.”

Ga daar als theoloog maar tegenaan staan.

Coby was in staat om in een tuin vol met kwetterende, tsjilpende, fluitende en koerende vogels dat ene geluidje op te vangen dat niet klopte.
Op 20 meter afstand bleek een piepjong musje uit het nest te zijn gevallen, wat door haar direct liefdevol werd geadopteerd. Tegen alle verwachtingen in wist ze beestje in leven te houden.

Zeker met kinderen was ze wijs.
Ze doorgrondde het karakter van een kind in één oogopslag, zag direct of een kind hulp nodig had.
Of een kind een probleem had, waar hulp voor nodig was, of dat dat kind juist een gave bezat waar alleen maar rekening mee hoefde te worden gehouden.

Naarmate ze zieker werd, werd haar roze wolk steeds belangrijker voor haar. Iets anders had ze niet meer. De deur kon ze niet meer uit, eten kon ze niet meer, drinken niet, de krant boeide haar niet meer, de TV niet. Het hele nieuws kon haar gestolen worden.

Maar die warmte, belangstelling en liefde bleef ze uitstralen. Hoe moe ze ook was, ze wist altijd weer energie te vinden om naar anderen te luisteren, en anderen te steunen.

Terwijl ze zelf te moe was om een stofdoek op te pakken hoorde ik haar regelmatig zeggen: “Ga wel vroeg naar bed, je klinkt zo moe, je hebt je rust nodig hoor!”

Die warmte kreeg ze gelukkig ook terug, zeker hier in het dorp.

Swifterbant is niet het mooiste dorp van Nederland, we hebben geen grachtengordel, geen historische gevels, geen musea, maar als het om warmte gaat en liefde, dan hoort Swifterbant in de top 5 van Nederland.

Niemand wil ernstig ziek zijn, maar als je het tóch wordt, doe het dan in Swifterbant.
Het is onvoorstelbaar hoeveel liefde Coby hier vóór en tijdens haar ziekte heeft ontvangen.

Een aai over haar hoofd, een compliment: “Meid, wat ben jij toch sterk”, of “Coby, ik bewonder je zó, omdat je altijd vrolijk blijft, zelfs nú ben je nog steeds vrolijk.”

Ze hoorde dat gelukkig vaak, heel vaak, want die aanmoedigingen waren op het laatst haar enige brandstof, iets anders kon ze niet meer binnen houden. Die brandstof heeft haar nog maanden overeind gehouden.

Maar uiteindelijk was zelfs die brandstof niet meer genoeg, en keek ze uit naar het einde. Toen ze in slaap viel, keek ze zoals een klein kind kijkt als het op de avond vóór de verjaardag in slaap valt, met het idee dat het de volgende dag een prachtig cadeau mag uitpakken.

Ik probeer mezelf te troosten met dat idee, maar dat lukt niet.

Ook ná haar overlijden ging die stroom warmte door.

Dingen, waar ik helemaal niet aan had gedacht, werden spontaan uitgevoerd. Er werd niets gevraagd, dingen werden gedaan, alsof het dagelijks werk was. Coby werd liefdevol gewassen, omgekleed, opgemaakt, want ze moest wel als de echte Coby de kist in, met de juiste opmaak, haardracht, en wenkbrauwen.

En ook ik werd na het overlijden van Coby in de gaten gehouden: “hoe heb je geslapen vannacht?” “Vergeet je niet te eten”, “denk je wel aan jezelf”, of “kom je even een biertje drinken”, of “kom je even ontbijten?”

Mensen kwamen aanwippen en ruimden meteen spontaan maar even wat op, of brachten eten.
Voor al die hulp, voor alle warmte, alle belangstelling, voor alle kaarten, steunbetuigingen, bezorgdheid, maar vooral voor al die keren dat mensen even samen met mij een potje kwamen huilen wil ik iedereen uit de grond van mijn hart bedanken. Het was een prachtige week, al was de aanleiding afschuwelijk.

Ondanks alle warmte en liefde die ze kreeg, bleef Coby toch altijd nog iets houden van dat onzekere vogeltje dat ze ooit was. Bij iedere gelegenheid wilde ze weten of ze zich wel goed had opgemaakt, hoe ze zich had gedragen, of ze niet te stijf of te amicaal was geweest.

Daarom luisteren we nu naar het nummer “Wonderfull tonight” van Eric Clapton, dat haar op het lijf is geschreven.

Het is een live versie, die eindigt met applaus. Ik heb me lang afgevraagd of ik een studio-opname zou moeten zoeken, maar uiteindelijk vond ik dat applaus wel toepasselijk.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/afscheid-van-mijn-lief/