4 April 2009

Toen ik vanochtend wakker werd, had ik nog rodere wangen dan de vorige keer. Dat is een bijwerking van de dexamethason die ik moet slikken om te voorkomen dat ik een allergische reactie krijg op de chemokuur.

Voor de eerste kuur was ik gewaarschuwd dat de bijwerkingen iedere keer erger zouden worden, en ik heb nu gemerkt dat dat waar is. Ik heb me de hele dag ziek gevoeld, en heb nauwelijks iets gedaan. Ik heb veel geslapen en had het beurtelings koud en warm. Ik heb nu een bed in de logeerkamer, en ben daar zielsgelukkig mee; ik wil alleen zijn. Loek houdt me wel in de gaten, en zorgt ervoor dat ik regelmatig eet en drink. Dat ging ook goed vandaag. Morgen zal dat wel veranderen, dan is het weer tijd voor het vomeer-feest. Het is voor het goede doel, moeten we maar denken. Niet ik, maar die motten moeten het loodje leggen. En wat is kotsen vergeleken met dood gaan?

We zijn allebei nog steeds een beetje beduusd dat de tumor-markers zijn gedaald van 1400 naar 77. Afgelopen maandag vertelde Dokter Lange nog dat een halvering mooi zou zijn. Als je dan te horen krijgt dat de markers niet zijn gedaald tot 50% maar tot 5%, dan raak je bijna in extase. We mogen ons niet rijk rekenen; het is maar 1 veldslag in een hele oorlog. Maar het geeft wel hoop, en hoop doet leven.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://www.vanweezep.info/4-april-2009/