10 Mei 2009, Loek

Ik had geen zin om zenuwachtig op en neer te gaan rijden tussen Swifterbant en het ziekenhuis en had dus op het laatste moment een kamer geboekt in het Gast-Huis van het AvL.

Vrijdagochtend was ik om 7 uur bij haar. Toen had ze al de nodige pre-medicaties gehad en was dan ook zo stoned als een garnaal. Maar gelukkig nog wel aanspreekbaar genoeg om een beetje te kunnen babbelen.
Omdat ik pas had besloten om in het Gast-Huis te blijven toen we al in het AvL waren had ik geen kleren meegenomen. Daarom ben ik tijdens de operatie op en neer naar Swifterbant gereden. DOm 8 uur werd ze naar de operatiezaal gebracht. De voorbereidingen, morfinepomp aanleggen etc., zouden een uurtje in beslag nemen. De operatie zelf zou minimaal 3 tot 4 uur duren. Meteen na de operatie zou Dokter van Driel me opbellen voor de uitslag.at leidde ook lekker af.

Ik was nog maar net terug toen om 10 voor 11 mijn telefoon ging. Een enthousiaste Dokter van Driel, die me het beste nieuws vertelde dat ik had mogen hopen.
Er waren door de chemo nog maar nauwelijks tumoren over om te verwijderen, en de werkzaamheden waren dan ook beperkt gebleven tot het verwijderen van de hele kinderfabriek en het vetschort. En om een uur of half 1 zou mijn lief al weer terug zijn op haar eigen kamer.

Vanaf dat moment ben ik in een roes; ik weet nauwelijks meer wat ik heb gedaan, wie ik heb gebeld en wat er is gezegd.
Een ding spookt constant door mijn hoofd: We hebben nog een toekomst. We kunnen weer plannen maken. We kunnen ontspannen.

Ik kan er niets aan doen, maar iedere keer als ik dat tegen iemand vertel, moet ik me inspannen om niet in tranen uit te barsten. Helaas lukt dat lang niet alijd. Het lukt me zelfs niet om het nu te typen zonder te huilen.
Het zijn tranen van geluk, en dat had ook anders kunnen zijn.

Vrijdag was ze de hele dag nog ontzettend duf door de morfine. Ze kreeg gelukkig bezoek en was aanwezig genoeg om daarvan te genieten. Maar tussen de bezoeken door dommelde ze regelmatig weg.
Gisteren ben ik alleen ‘s ochtends even bij haar geweest. Ik was kapot en heb een rustdag genomen. ‘s Avonds hebben we gebeld. Toen klonk ze al een stuk helderder, maar ze was nog wel heel moe, en ging dan ook vroeg slapen.
Straks ga ik er weer naartoe. Vanavond breng ik wel weer verslag uit.