Vandaag drie jaar geleden overleed de liefde van mijn leven, mijn andere helft. Zo voelde dat; ik werd gehalveerd. Nu, drie jaar later, voel ik me nog steeds incompleet; ik ben nog steeds mezelf niet, en zal dat ook nooit meer worden. Is dat erg? Nee, dat is helemaal nietRead More →

Geüpdatet 8 april, 16:45 Vorige week ontving ik een email van ene James Blodgett, volgens eigen zeggen werkzaam bij de CIA, die had geconstateerd dat ik me schuldig maak aan “Distribution and storage of pornographic electronic materials involving underage children”. Hij had er een echte Case van gemaakt met nummertjeRead More →

Toen ik zondag deze reclamespot zag, ontkwam ik er niet aan om aan een “vorig leven” te denken. Gelukkig is niet alleen Arag goed in de bestrijding van schreeuwende bullebakken. Mijn eerste jurist bleek helaas een cum laude afgestudeerde, met de vijand heulende (gelukkig vergeefs) flapdrol te zijn, maar deRead More →

Deze leeftijd bevalt me uitstekend, ook al kleven er nadelen aan. Naarmate je meer leeftijden achter je laat, houd je minder leeftijden over voor de toekomst. Eens houdt het op, dan ben je door je rantsoen heen. Leven doe je maar even. Daarvóór en daarná ben je tienduizendtriljoentriljard jaar dood, zoals we in onze jeugd heel grote getallen plachten uit te drukken. En waarschijnlijk duurt de eeuwigheid zelfs nog langer dan tienduizendtriljoentriljard jaar. Het gerucht gaat dat de eeuwigheid geen begin en geen einde heeft. Dat is pas een serieus lange tijd om dood te zijn. Wen maar vast aan het idee, dan kan het nooit tegenvallen.

Eindelijk was ik er aan toe. Ik heb de doos met dierbare herinneringen naar de post gebracht.

Voor de zoveelste keer probeerde Gijp weer eens op een goedkope te scoren met een smakeloze grap over Manon Meijers, de vriendin van Guus Meeuwis. Gelukkig is zij, niet alleen in lengte, maar ook wat karakter en stijl betreft een maatje te groot voor Gijpje en zet ze hem op Instagram keurig op zijn nummer. Klasse!

Nu we het toch over psychische aberraties hebben: Bij een flyeractie van de PVV in Heerlen is één verwarde persoon aangehouden. Alle andere mochten gewoon doorgaan met flyeren. Dat is zo mooi van Nederland. Hoe verward je ook bent, je mag bijna altijd gewoon je mening op papier zetten en in de handen drukken van argeloze voorbijgangers.

Voor het eerst sinds Coby’s overlijden kan ik ontspannen; ik hoef niet constant mezelf af te leiden om een instorting te voorkomen. Niets moet, en er komt dan ook helemaal niets uit mijn handen. Er zijn nog wat klusjes in en om het huis te doen, maar die kunnen wachten. Ik heb zelfs geen zin om over dat malle verleden te schrijven.

Er is altijd wel een doorgewinterde sukkel die zo’n prachtige voorzet direct snoeihard in het doel kegelt; en die pas de volgende dag beseft dat het zijn eigen doel was.

Ik schiet lekker op met het uitzoeken van al die foto’s. Hoewel ik er tegenop zag, bleek het verdraaid leuk werk om te doen. Opeens is het verleden niet alleen maar zwart en lelijk, want vóór die lelijke periode zijn veel leuke dingen gebeurd. Bij heel veel van die foto’s kwam er daarom zo’n ‘Ach ja’ gevoel boven. Daar ben ik van opgeknapt.

In zijn jeugd en na zijn pensionering was mijn vader, zowel te voet als te fiets, een sportief baasje. Toen hij 85 jaar oud was, fietste hij in tochten van 200 km nog met de ‘gewone’ mannen mee. En in 2003, toen hij al negentig was, rende hij in de Zeebodemloop nog 8 km. Helaas heb ik niet meer dan één foto gevonden van wielerwedstrijden waar hij in zijn jeugd aan mee heeft gedaan. Als ik er meer vind, plaats ik ze alsnog.

Mijn kleuterschool aan de Billitonstraat in Amsterdam. Dat guitige kereltje helemaal links op de eerste rij, met dat rumoerige shirt en die gulle lach, dat ben ik. Jammer dat mijn rode haar en mijn sproeten op een zwartwit foto niet te zien zijn.

Ik ben voor de zoveelste keer mijn bovenverdieping aan het opruimen. Daar staan nog steeds dozen waarvan ik niet weet wat ik ermee moet doen. Een doos met foto’s bijvoorbeeld, waarover ik me heb ontfermd na het overlijden van mijn ouders. 
Die zou ik uitzoeken en in drie porties verdelen.

De Gele Hesjes hebben weer van zich laten horen. ‘Hesjes aller landen, verzamelt u in Maastricht, want daar is Het Kwaad begonnen.’
Over de doelen heerst onder de Hesjes zelf nog enige verwarring. Rutte moet weg en we moeten uit de EU; daar bestaat al consensus over, althans zo goed als. Maar daarnaast zijn er nogal wat eisen van individuele Gele Hesjes, die nog niet helemaal in kaart zijn gebracht.
Maar dat altijd later  nog, als de eerste winkels zijn geplunderd bijvoorbeeld.
Een Gele Hes, die in Maastricht werd geïnterviewd, heeft desgevraagd ook een eis in voorraad.

‘Onze’ eerste gevechtsklare F35 is van de band gerold. Reden voor een feestje, met toespraken en champagne en alles wat bij feestjes hoort. Veel fotografen, cameralieden en journalisten. Misschien was er zelfs wel toast met kaviaar of zo voor genodigden.
Terecht hoor, moet ik meteen melden. Er is 20 jaar lang keihard aan gewerkt door duizenden specialisten.

We hebben een dagje cultuur gesnoven in Zwolle. Beginnend bij de zwaar teleurstellende Vijftig Nederlandse Kernkunstwerken vanaf 1968, en via het fantastische Herman Brood Museum eindigend bij het Swolsch Friethuys